Raoul Vignal - The Silver Veil (2017)

Kings of Convenience, Nick Drake, Simon and Garfunkel..... maar vooral dat eerste duo uit Noorwegen. Een zachte stem, rustige, akoestische gitaarklanken: ja, de vergelijking is niet vreemd. Doet ie zelf ook niet moeilijk over op zijn bandcamp pagina, waar deze namen ook opduiken (Simon and Garfunkel verzin ik er zelf wel bij en ik zou misschien Elliott Smith ook nog kunnen noemen).

Erg Frans klinkt het allemaal niet. Origineel is het al helemaal niet. Tijdloss? Ja, best wel. Dit soort albums klinken altijd wel goed. Opgenomen in Berlijn, gezongen door een Fransman en tijdloos internationaal klinkend. Lekker vleugje nostalgie, gegoten in eenvoudige composities.

Misschien zit daar het enige probleem met The Silver Veil: we hebben het al zo vaak gehoord, en akoestisch gitaargetokkel kan op den duur gaan vervelen. Gelukkig begrijpt Raoul Vignal heel goed dat een ruim half uur een perfecte speeltijd is en daardoor mag dit gerust een prima album genoemd worden.

Was Kings of Convenience niet bezig met nieuwe opnamen?

Pas in december van het vorige jaar hoorde ik van dit album. Het lijkt op het eerste gehoor inderdaad een beetje op Nick Drake, ook door Raoul's bescheiden stem, maar het niveau van eerstgenoemde wordt nergens gehaald. Daarvoor zijn de songs niet indringend genoeg, en bovendien is het fingerpickin' gitaarspel, hoewel zeer aangenaam klinkend, geen concurrentie voor dat van Drake.
Neemt niet weg dat dit toch wel een zeer aangenaam, sfeervol album is, alleen na een paar draaibeurten weet ik het wel. Bernard Vignal speelt fluit op een paar nummers, en ook is Pierre Hughues Hadacek op een paar nummers te horen (piano, percussie en drums), en die nummers zijn dan gelijk ook wat aantrekkelijker. Samengevat: aangenaam album dat liefhebbers van het genre zeker eens zouden moeten beluisteren, maar niet meer dan dat.