Will Stratton - Rosewood Almanac (2017)
mijn stem
11 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Bella Union
-
Light Blue (4:06)
-
Thick Skin (3:06)
-
Manzanita (3:45)
-
Vanishing Class (4:10)
-
Whatever's Divine (2:48)
-
I See You (4:14)
-
Some Ride (3:00)
-
Skating on the Glass (2:07)
-
This Is What We Do (3:22)
-
Ribbons (3:09)
1
geplaatst: 10 mei 2017, 18:45 uur
Groot fan van zijn vorige, dus blij verheugd deze ineens tegen te komen!
2
geplaatst: 15 mei 2025, 01:40 uur
heerlijk laid-back folk/pop album van de Amerikaanse singer/songwriter Will Stratton. zijn debuut op het vermaarde Engelse onafhankelijke Bella Union label. de man maakt er geen geheim van dat hij fan is van het werk van Nick Drake en andere folk artiesten uit de 60's en 70's.
10 fraai gearrangeerde liedjes gebaseerd op zijn akoestische gitaarspel of pianospel ondersteund door een bescheiden ritmesectie, aangevuld met eveneens bescheiden strijkers en een enkele keer een background vocal van Maia Friedman op het prachtige iets meer up-tempo "Manzanita" of Cassandra Jenkins op de ballad "I See You".
de klein gehouden nummers als "Thick Skin" dat leunt op zijn akoestische gitaarspel en met viool en cello extra ingekleurd wordt, "Some Ride" of de piano ballad "Vanishing Class" zijn pareltjes van liedjes. zo ook de ballads "Skating on the Glass" dat met zijn akoestische gitaar getokkel heel erg aan Nick Drake doet denken en het stemmige "This Is What We Do".
sleutelwoorden: ingetogen, melancholisch, pastoraal en subtiel, waarbij zijn aangename, zoetgevooisde stem doet denken aan Iron & Wine (Sam Beam) of iemand als Michael Franks.
de opvolger van dit album "The Changing Wilderness" (2021) liet 4 jaar op zich wachten, is wat voller geïnstrumenteerd, laat wat minder basic folk horen en viel mij licht tegen. "Rosewood Almanac" vernoemd naar zijn van palissander gemaakte gitaar, klinkt meer als een eenheid en bevat betere liedjes, maar dat is mijn persoonlijke (muziek) beleving.
benieuwd naar zijn nieuwste album "Points of Origin" (2025), dat zeer positief werd ontvangen door muziekrecensent erwinz.
de muzikanten op "Rosewood Almanac":
Will Stratton: guitar, bass guitar, piano, synthesizer, hammered dulcimer, wurlitzer
Sandy Gordon: drums
Ben Russell, Caroline Shaw: violin
Caleb Burhans: viola
Clara Kennedy: cello
Gabriel Birnbaum: saxophone on "Manzanita"
10 fraai gearrangeerde liedjes gebaseerd op zijn akoestische gitaarspel of pianospel ondersteund door een bescheiden ritmesectie, aangevuld met eveneens bescheiden strijkers en een enkele keer een background vocal van Maia Friedman op het prachtige iets meer up-tempo "Manzanita" of Cassandra Jenkins op de ballad "I See You".
de klein gehouden nummers als "Thick Skin" dat leunt op zijn akoestische gitaarspel en met viool en cello extra ingekleurd wordt, "Some Ride" of de piano ballad "Vanishing Class" zijn pareltjes van liedjes. zo ook de ballads "Skating on the Glass" dat met zijn akoestische gitaar getokkel heel erg aan Nick Drake doet denken en het stemmige "This Is What We Do".
sleutelwoorden: ingetogen, melancholisch, pastoraal en subtiel, waarbij zijn aangename, zoetgevooisde stem doet denken aan Iron & Wine (Sam Beam) of iemand als Michael Franks.
de opvolger van dit album "The Changing Wilderness" (2021) liet 4 jaar op zich wachten, is wat voller geïnstrumenteerd, laat wat minder basic folk horen en viel mij licht tegen. "Rosewood Almanac" vernoemd naar zijn van palissander gemaakte gitaar, klinkt meer als een eenheid en bevat betere liedjes, maar dat is mijn persoonlijke (muziek) beleving.
benieuwd naar zijn nieuwste album "Points of Origin" (2025), dat zeer positief werd ontvangen door muziekrecensent erwinz.
de muzikanten op "Rosewood Almanac":
Will Stratton: guitar, bass guitar, piano, synthesizer, hammered dulcimer, wurlitzer
Sandy Gordon: drums
Ben Russell, Caroline Shaw: violin
Caleb Burhans: viola
Clara Kennedy: cello
Gabriel Birnbaum: saxophone on "Manzanita"
* denotes required fields.
* denotes required fields.