Shiina Ringo - Heisei Fuzoku (2007)

Nadat Shiina Ringo in 2003 drastisch een einde maakte aan haar solo-carrière met Karuki Zamen Kuri no Hana als geniale zwanenzang, maakte ze een tijdje deel uit van de band Tokyo Jihen. Die maakten twee niet onaardige platen die het echter absoluut niet konden halen bij Ringo's solowerk. Gelukkig is het bij Ringo weer gaan kriebelen en kunnen we binnenkort deze nieuwe soloplaat verwachten. Ik kijk er alvast erg naar uit!

Door de erg positieve berichten van vooral sxesven bij haar vorige plaat ben ik op zoek gegaan naar werk van haar. De eerste die ik tegenkwam was deze laatste nieuwe. Ik geloof alvast dat ze qua muziek stijl (weer?) een andere richting is ingeslagen, tenminste als ik de reviews van haar vorige goed heb begrepen. Wat ik bij deze aantrof was pop muziek, hier of daar gemengd met een vleugje tango of electronica maar vooral zwaar doorspekt van een "big-band" geluid. Zo van die zware viool en musical uitspattingen. Haar stem is erg aangenaam, deze keer niet te lief-meisjes-achtig maar eerder volwassen te noemen. Ze zingt zelfs regelmatig in enigszins verstaanbaar Engels (zeker weten) en Frans (dacht ik). Al bij al leuk om aan te horen maar voor mij alvast (nog) geen mijlpaal. Ben toch eens benieuwd naar haar "oude" sound.

Moet 'm zelf nog horen, maar ik verwacht inderdaad een plaat in de richting zoals je 'm beschrijft. Richting het einde van haar 'eerste' solo-carrière ging Ringo al veel richting de big band achtige muziek (cf. Ringo No Uta; verder ook te horen aan veel oudere b-sides), iets wat ook bij groepsproject Tokyo Jihen een grote invloed op de sound had (met name op Adult). Mevrouw wil overigens inderdaad nogal eens naar het Engels of Frans overschakelen. Ik reken niet op grootse dingen, maar op z'n op minst een leuke plaat, en dat zit volgens mij wel snor zo!

Wat betreft Ringo's oude sound: voor redelijk doorsnee pop-rock: Muzai Moratorium; voor wat diversere pop-rock: Shouso Strip; voor een interessante legering van de complete Japanse muziekgeschiedenis: Karuki Zamen Kuri no Hana. Zecchoushuu (live, b-sides, etc.) en Utaite Myoli (covers) laten ook een interessante kant van Ringo horen, evenals het al voorgenoemde project Tokyo Jihen, dat stevige rock mengt met jazz en andersoortige muziek.

Eindelijk gedraaid (haast een jaar verder) en alleszins een genietbare plaat. Wat me na een blik op de tracklist niet eens was opgevallen maar na drie nummers al tot me doordrong is het feit dat deze plaat haast volledig gevuld is met oude nummers in een nieuw jasje. Logischerwijs ga je dan vergelijken, en nergens wordt eigenlijk een betere versie afgeleverd dan er al was, hoewel het wel leuk is om eindelijk eens een studioversie van Gamble te horen (waarin Ringo's stem echt fenomenaal klinkt!). De nieuwe tracks zijn de moeite waard, en de bewerkingen eigenlijk net zo goed (grappig ook bijvoorbeeld om deze uitvoering van Yokushitsu te horen, echt een wereld van verschil met die op Shouso Strip). De sfeer en sound gaat inderdaad richting de kruisbestuiving van stevige rock en big band zoals dat ook te horen is op de (eerste) platen van gezelschap Tokyo Jihen. Onsamenhangend stukje, maar goed, samenvattend: leuk zoethoudertje, volgende keer gewoon maar weer een écht nieuwe plaat. 3,5*

Zucht... hoe speelt die Japanse vrouw het steeds opnieuw klaar om zulke kwaliteit af te leveren? Na Muzai Moratorium, Shouso Strip, Karuki Samen, Zecchoushuu en Adult (Tokyo Jihen) is dit mijn 5de album van haar en meteen ook het 5de meesterwerk. Zonder overdrijven: deze artieste is geniaal! En zeggen dat ik vorig jaar nog niet eens van haar had gehoord...

Zoals in de vorige berichten te lezen staat is Heisei Fuzoku (Japanese Manners) dus Shiina Ringo's big-band/orkestrale album. 7 nummers zijn bewerkingen van ouder werk, de overige 6 zijn nieuw.

Vooral Gamble springt eruit voor mij. Ik kende enkel de live-versie van op Zecchoushuu en ik vind deze herwerking minstens even magistraal. (Naast Izonshou en Gips behoort Gamble tot mijn top-3 van Shiina Ringo nummers.) Ook Ishiki, Yokushitsu en Kono Yo No Kagiri spraken mij meteen aan. Wat de rest van het album betreft ben ik nog volop in ontdekkingsmodus, maar de eerste indruk is alvast 100% positief.

Ter informatie: hier kan je de originele versies van de herwerkte nummers vinden:
* Gamble verscheen op Zecchoushuu (2000).
* Kuki, Ishiki, Meisai en Poltergeist verschenen op Karuki Samen Kuri No Hana (2003).
* Yokushitsu verscheen op Shouso Strip (2000).
* Yume No Ato verscheen op Eduction van Tokyo Jihen (2004).