Peter Perrett - How the West Was Won (2017)

Peter Perrett is niet dood, hij leeft! Nooit gedacht ooit nog iets van de man te horen, maar hij weet me te verrassen, in meerdere opzichten. Samen met o.a. twee zoons heeft hij een fraai album afgeleverd. Nee, niets wereldschokkends maar herkenbaar in de goede zin van het woord. Zijn stem heeft niets te lijden gehad van de tand des tijds en escapades, en klinkt vertrouwd en aangenaam. Ik heb de eerste keer een kleine 43 minuten genoten van het album en ga dat zeker vaker doen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Peter Perrett - How The West Was Won - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De naam Peter Perrett zal lang niet bij iedereen een belletje doen rinkelen en hetzelfde geldt helaas voor de naam van de band die bij tussen 1977 en 1981 aanvoerde.

De uit Londen afkomstige band The Only Ones dook in 1978 op in het kielzog van de eerste Britse en Amerikaanse punkbands en kreeg daarom bijna automatische het label punk en later het label new wave opgeplakt.

De band maakte met The Only Ones (1978), Even Serpents Shine (1979) en Baby's Got a Gun (1980) drie uitstekende platen en het waren platen die zich ver buiten de hokjes van de punk en de new wave bewogen.

Mede door het opvallend veelzijdige karakter kregen de platen van The Only Ones niet dezelfde status als die van de meeste tijdgenoten van de band, maar zeker achteraf bezien zijn ze alle drie van hoog niveau en zeer invloedrijk. Paul Westerberg van The Replacements maakte nooit een geheim van zijn bewondering voor de platen van The Only Ones, maar ook The Libertines, Lloyd Cole en alle bands van Luke Haines (The Auteurs) lieten zich stevig beïnvloeden door de helaas niet erg omvangrijke nalatenschap van The Only Ones.

Na het uit elkaar vallen van The Only Ones leek Peter Perrett definitief ten prooi te vallen aan een hardnekkige drugsverslaving, al probeerde hij nog wel een band te formeren, maakte hij in 1996 nog een, overigens matige, soloplaat (Woke Up Sticky) en kwamen The Only Ones een jaar of tien geleden ook nog eens bij elkaar.

Vrijwel uit het niets is Peter Perrett nu terug. De Britse muzikant heeft zijn leven weer opgepakt en heeft met How The West Was Won een verrassend sterke soloplaat gemaakt. Voor iedereen die de drie platen van The Only Ones kent, klinkt de nieuwe soloplaat van Peter Perrett waarschijnlijk bekend in de oren. De Brit beschikt over een uit duizenden herkenbaar stemgeluid en maakt nog altijd muziek die niet eens zover verwijderd is van de platen die zijn band al weer bijna 40 jaar geleden maakte.

Het is muziek die kan worden omschreven als rock ’n roll in de breedste zin van het woord en het is rock ’n roll die een aantal decennia aan invloeden verwerkt en vooral Amerikaans klinkt.

In muzikaal opzicht is How The West Was Won misschien geen wereldschokkende plaat, al veer ik meerdere keren enthousiast op wanneer de gitarist mag soleren of zijn gitaarlijnen breed mag laten uitwaaieren.

In vocaal en tekstueel opzicht is How The West Was Won veel indrukwekkender. Peter Perrett beschikt over een bijzondere stem en het is een stem die zijn persoonlijke songs inkleurt met veel gevoel.

In de openingstrack deed het me allemaal wel erg aan Lou Reed denken, maar naarmate de plaat vordert had ik ook zeker associaties met de muziek van Gavin Friday, de platen van de in 1991 overleden Johnny Thunders (die met zijn band The New York Dolls Peter Perrett ooit inspireerde tot het maken van muziek) en hier en daar toch ook Bob Dylan.

Ik moest wel weer even wennen aan de bijzondere stem van de Brit, maar als How The West Was Won je eenmaal te pakken heeft, groeit de onverwachte terugkeer van Peter Perrett al snel tot grote hoogten. Erwin Zijleman

die zag ik niet aankomen, The Only Ones waren destijds super mooi.
Staat op Spotify en wordt de komende tijd een paar keer beluisterd.

Verslavend! Zo goed!

Goed dat je dat even meldt. Itt Gang of Four en Magazine kon de reünie van The Only Ones bij Jools Holland (2 jaar geleden) me totaal niet imponeren en leek alle (zeggings)kracht uit de stem van Peter Perrett verdwenen. Maar goed, luisteren kan geen kwaad.

Vandaag in de Volkskrant een stuk van Gijsbert K.amer over deze Peter Perrett dat ongeveer alles wel verklaard. Sinds 2015 heeft hij de draad pas echt weten op te pakken door liedjes te gaan schrijven en heeft hij zijn merr dan 30 jaar lange verslaving van zich afgeschud. Zijn inspiratie put hij uit zijn drecte eigen privé-omgeving, en zijn zoons die ook in de band spelen. Ik hou wel van zijn typerende zangkunst en de eenvoud en klaarheid in zijn liedjes.

Het album en ook de context landen bij mij steeds meer. Intrigerende plaat.

Wat een enorme verrassing! De onvoorwaardelijke liefde, de pijn, het non-conformisme. Een bijzonder album.

Maandag 13 november in de kleine zaal van Paradiso. Ik ben er, uiteraard, bij.

Ik kon er helaas niet bij zijn. Hoe was het?

Het optreden was briljant. Vrijwel alle songs van dit album gespeeld (helaas "Troika" niet), maar natuurlijk ook vele uit een prachtig verleden. Op YouTube zijn mooie opnames te zien van het concert.

Ik was er ook en ben het helemaal met Wim eens. Totaal omver geblazen door een herboren Perrett die met een jonge band (waaronder 2 zonen, waarvan er een echt geweldig gitaar speelde) het ene na het andere prachtige liedje achteloos de revue liet passeren. Top 5 concert dit jaar voor mij!

Zucht, was verhinderd op 13 november. Voor mij de comeback en album van 2017.

Voor mij ook album van het jaar. Echt veel plezier aan beleefd, deze plaat.

Ga deze ook noch een paar x goed luisteren, was bij het concert van Wire in Haarlem helaas (dat viel nl. flink tegen) had beter naar Paradiso kunnen gaan dus maar ja Patronaat om de hoek.

Plaatje klinkt goed, wel heel anders dan bv even serpents shine
Zit een soms een sterke Amerikaanse flow op dit album, Tom Verlaine bv het 1e nummer

Ben blij dat hij er nog is, en dat is een klein wonder

Mooi dat ie samen met zijn kids speelt!

Ik veins de historie niet te kennen en stap zijwaarts in: prima lichtvoetig cockney popplaatje.

Voor de fans is er een herkansing:
Check out this upcoming concert: Peter Perrett @ Paradiso Kleine Zaal.
Peter Perrett Amsterdam Tickets, Paradiso Kleine Zaal, 31 May 2019 – Songkick

Begint wel aardig. Beetje Lou Reed-achtig. Gaat echter vrij snel vervelen. Uiteindelijk vrij matig dus.