The Caretaker - Everywhere at the End of Time - Stage 2 (2017)
mijn stem
23 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: History Always Favours the Winners
-
A Losing Battle Is Raging (4:37)
-
Misplaced in Time (4:42)
-
What Does It Matter How My Heart Breaks (2:37)
-
Glimpses of Hope in Trying Times (4:43)
-
Surrendering to Despair (5:03)
-
I Still Feel as Though I am Me (4:07)
-
Quiet Dusk Coming Early (3:36)
-
Last Moments of Pure Recall (3:52)
-
Denial Unravelling (4:16)
-
The Way Ahead Feels Lonely (4:15)
0
geplaatst: 1 oktober 2021, 23:30 uur
Fase twee dan. Wat opvalt is dat er wat minder 'vergeet' momentjes zijn. Het is subtieler, met meer ruis. Muziek is verder weg, moeilijker een naam te geven.
Al bij het eerste nummer viel me het verschil op met deel 1. Een onbekend, onbestemd geluid, ruis. Alsof je op een druk treinstation staat en je kan iemand niet goed verstaan.
Dit deel voelt vriendelijker, maar verdrietiger. Misschien omdat het ontkennen en toegeven van dementie een grote rol speelt in deze fase. Ja, toch maar een paar regels gelezen over dementie fase 2. Wil er eigenlijk zo blanco mogelijk in zitten dus dat zal ik bij toekomstige fasen wel laten.
Last Moments Of Pure Recall en Denial Unraveling klinken mij (ondanks de titels) juist vredig en rustgevend aan. De minst ongemakkelijk aanvoelende delen tot nu toe. Misschien wel de laatste.
Al met al minder zwaar dan deel 1. Misschien juist omdat daar de shift is van 'normaal' naar vergeetachtig. Je weet dat er iets mis is, maar kan daar nog wel omheen. Dit album staat voor mij als erkenning, verzet, en geen weg meer terug.
Al bij het eerste nummer viel me het verschil op met deel 1. Een onbekend, onbestemd geluid, ruis. Alsof je op een druk treinstation staat en je kan iemand niet goed verstaan.
Dit deel voelt vriendelijker, maar verdrietiger. Misschien omdat het ontkennen en toegeven van dementie een grote rol speelt in deze fase. Ja, toch maar een paar regels gelezen over dementie fase 2. Wil er eigenlijk zo blanco mogelijk in zitten dus dat zal ik bij toekomstige fasen wel laten.
Last Moments Of Pure Recall en Denial Unraveling klinken mij (ondanks de titels) juist vredig en rustgevend aan. De minst ongemakkelijk aanvoelende delen tot nu toe. Misschien wel de laatste.
Al met al minder zwaar dan deel 1. Misschien juist omdat daar de shift is van 'normaal' naar vergeetachtig. Je weet dat er iets mis is, maar kan daar nog wel omheen. Dit album staat voor mij als erkenning, verzet, en geen weg meer terug.
* denotes required fields.
* denotes required fields.