John Mellencamp - Whenever We Wanted (1991)

Ongecompliceerde rock 'n roll met volle rifs en ruwe stem.
John Mellencamp heeft op dit album naar eigen zeggen, de behoefte gehad om wat meer naar de basics te gaan en zijn country/folk instrumenten even aan de wilgen te hangen.
Dat levert pakkende en stuwende momenten op. Aan de andere kant heeft het de valkuil om inwisselbaar te worden. Maar het begint i.i.g al goed met Love and Happiness met die ruige trompet erin. Tot en met Get a leg up, sleept het mij een aardig eindje mee.
Crazy ones vind ik niet echt overtuigend en wat teveel hangen op de 3 accoordjes. Maar met Last Change en Whenever we Wanted komt er nog voldoende afwisseling voorbij.
Wat de rifs betreft, John heeft de bibliotheek van Keith Richards er eens op nageslagen. Nix mis mee.
Goeie plaat, van deze 'jongere broer' van Springsteen.

Mellencamp is al lang vééél beter dan Springsteen, altijd al geweest eigenlijk.

Daarvoor ken ik te weinig van de beste man. Van Springsteen heb ik alles. Toch mezelf maar eens in de mellencampoeuvre gaan verdiepen. Ennuh nie fokke mee The Boss heh.

Ach ik zeg niks over The Boss, want die Seeger sessions vind ik echt waanzinnig.

Als ik je nog wat Mellencamp tips mag geven: The Lonesome Jubilee, Big Daddy en Scarecrow. Maar zijn laatste vind ik toch het allerbeste Life, Death Love and Freedom.

Ik denk dat ik dan met zijn laatste zal beginnen. Die schijnt wel wat van een Time out of mind gevoel met zich mee te brengen. En wat ik er van op YouTube gezien heb, bevalt het me wel.
En idd. die Seeger Sessions zijn geweldig....vooral de live in Dublin registratie.

Goed plan!

Sinds tijden (jaren) weer eens opgezet en was even vergeten wat een lekker rockalbum dit is. In eerdere berichten wordt de naam van de Boss (Springsteen) al eens genoemd en heel eerlijk heb ik de muziek van Mellencamp altijd wat meer weten te waarderen.

Wil niet zeggen dat hij beter of slechter is: het is gewoon een kwestie van smaak. Dit album rockt lekker weg en vooral de eerste 3 nummers geven een goede indruk van de rest van het album.

Voor weinig geld op de kop getikt dit weekend en de conclusie is weer duidelijk: de man stelt nooit teleur, wederom heerlijke ongecompliceerde rock.
Na 1 luisterbeurt al overtuigd, komt binnenkort in mijn rotatielijst & ik zal er dan een mooie waardering aan koppelen.
Toch een vreselijk onderschatte artiest deze John Mellencamp.
Betreurenswaardig.

Begin met 3.5 sterren met uitzicht op meer want hoe meer ik de plaat beluister hoe beter ik hem vind.
Vooral de opener waarin Mellencamp weer ouderwets allerlei sociale excessen hekelt en They"re So Tough & Melting Pot vind ik de uitschieters.
Ik heb de geremasterde versie in huis met als afsluitend nummer de london club mix van Love and Happiness van ruim 6 minuten.
Dat had wat mij betreft niet gehoeven want het voegt niets toe.

Een paar keer beluisteren is wel aan te raden. Na de eerste beluistering denk je: zo die moest even wat kwijt na het ingetogen Big Daddy album. En eigenlijk is dat ook zo. Even weg met de traditionele instrumenten en even gewoon rock en roll zoals we dat van Scarecrow kenden, maar dan een tandje steviger. Het album is niet heel gevarieerd, vooral stevige rockers op een vrij constant en hoog niveau. Ik vind er geen nummer echt uitspringen of zoals Tequila aangeeft misschien Melting Pot. Prima album, hierna begon een voor Mellencamp begrippen kwakkelperiode. Zowel muzikaal als lichamelijk. Dit album is echter nog zoals we van hem gewend waren. Pas in 2001 met Cuttin'heads kwam hij weer op zijn vertrouwde hoge niveau.

Tja wederom het zelvde meschien wel saaie praatje ik ben het weeeeer eens met hendrik he he hoe kan het ook anders.
Prima vrij hard rockende john plaat. Zoals bijna altijd weet mellencamp zijn song matriaal op een lekker hoog niveau te houden. Soms zakt het ietswat weg zoals bij nr 3 en 5. Maar neem love and happiness met die te korte lekkere overspannen toeter solo. John knalt er lekker op los. Of het naar mijn idee beste last chance. Mooie sfeer dito guitaarwerk. Of inderdaad melting pot bla bla. Wederom merk ik dat ik hendrik zijn mening bijna aan het over schrijven ben. Heeft dus geen zin.

Hail to mellencamp lekker hard draaien en genieten......

Echt een CD die je een paar keer per jaar even draait, verstand op nul (voor mij sowieso geen probleem) en gaan met die banaan.



Hier moet ik mezelf even corrigeren. De opvolger Human Wheels heeft ook een aardig niveau, maar mist de echte verrassing en de voorloper van Cuttin' Heads, het titelloze album uit 1998 is ook zeer goed. Dat was echter ten tijde van mijn vorige reactie een nog onbekend album voor mij.

Op de twee albums hiervoor stopte John Mellencamp flink wat country en folk elementen in zijn muziek.Whenever we wanted is daarentegen weer een terugkeer naar de pure rock.Simpel van opzet maar oh zo doeltreffend.Heerlijk in de auto of waar dan ook;prima plaat.

Vanavond deze plaat weer eens herbeluisterd en ik moet me nog steeds verder in zijn oeuvre verdiepen want ik ben bang dat ik nog veel moois mis van Mellencamp.
Dit is een heerlijke rock plaat, al prefereer ik toch de Lonesome Jubilee & Big Daddy kant van de beste man.
Op naar het album Human Wheels.

Ik heb dit album al een hele tijd in de collectie. Maar al jaren niet geluisterd moet ik bekennen. Tot vandaag. Lekker achter het huis in de tuin. Ik zocht wat cd's om te draaien (in het tuin huisje geen pick-up. Bewust, want dan komen de cd's nog eens in de spelert) en daar zat deze dus bij. Ik ben behoorlijk fan van zijn Scarecrow album en deze Whenever we wanted is me om die reden heel lang geleden eens aangeraden door een kameraad. De stijl ligt inderdaad wel in het verlengde. Maar ik moet toch bekennen dat Scarecrow wel een klasse beter is. De stijl ligt het dus niet aan maar de nummers op dat album vind ik gewoon beter. En waarom de vergelijking met Springsteen vaak gemaakt wordt snap ik niet helemaal. Qua muziek zitten ze (meestal) niet echt in dezelfde hoek. Tekstueel hoor ik wel gelijkenissen dus dan zal dat het wel zijn. Al met al wel een prima artiest en wie weet komt er nog weleens een album van 'm bij de 2 die ik nu heb.

Een album in de stijl van Scarecrow en zeker als Whenever we wanted heeft Mellencamp daarna niet meer gemaakt eigenlijk. Jij bent een (hard)rockfan tot aan Springsteen. Als ik daar naar kijk dan denk ik dat Freedom's Road uit 2007 jou wel eens zou kunnen bevallen. Met de song Our Country zorgde hij ervoor dat vele generaties Mellencampjes nooit zullen hoeven te werken. Commercieel was hij terug waar hij was en ook artistiek was hij weer op zijn top. Met Life Death Love and Freedom uit 2008 en No Better Than This 2 jaar later kreeg hij alle recensenten wereldwijd aan zijn voeten. Maar of jij die platen kan waarderen is moeilijk te zeggen.

Oké bedankt voor de tip Ik zal ze eens opzoeken...

Ik ben John Mellencamp - en dus ook zijn geleidelijke naamswijziging als artiest - tot medio jaren '90 blijven volgen. Dit is naar mijn idee een vrij onderbelicht album in zijn oeuvre, en dat is opmerkelijk, omdat het verscheen in de slipstream van zijn grootste commerciele successen, al was het effect van The lonesome jubilee hier misschien al een beetje weggeëbt.
Op Jubilee en de opvolger Big Daddy verrijkte Mellencamp zijn simpele, maar even doeltreffende als aanstekelijke rockmuziek met elementen uit de country en americana. Dat leverde een gevarieerder geluispalet op en ook groot commercieel succes. Dit album keert een beetje terug naar de pure, directe rock van albums als American fool en Uh-huh. Vooral die laatste lijkt hier een beetje op, al was die opname nog wat ruwer, spontaner en ongepolijster.

Whenever we wanted is een schoolvoorbeeld van een Mellencamp-plaat: redelijk rauwe rock met dito zangstem, vaak gedomineerd door een stevige slaggitaar. Toch is er wel degelijk aandacht besteed aan de productie, want af en toe waaiert het gitaargeluid wel mooi uit, zoals in Last chance en het titelnummer. Die nummers - niet toevallig de twee waarbij het tempo ook wat wordt teruggeschroefd - voorkomen dat het album te eenvormig wordt, want dat risico ligt met nummers als I ain't ever satisfied, Crazy ones en Again tonight wel op de loer. Maar er zit net genoeg afwisseling in dit album om te blijven boeien. De volle 39 minuten lang - en langer moet deze ook niet duren.

Ik zie aan de eindbeoordeling dat deze lager wordt gewaardeerd dan voorgaande platen. Voorgaande platen hadden een duidelijke roots-insteek, en deze plaat is meer Heartlandrock met de nadruk op rock. Ik vind de rock waar Mellencamp mee komt erg aanstekelijk en het komt ook goed bij mij binnen.

Het dubbele/trippele gitaarwerk (Mellencamp/Grissom/Wanchic)is goed gebalanceerd en de spelers vullen elkaar goed aan. Nog immer het lekker doortimmerende drumwerk van Aronoff die het duidelijk erg naar zijn zin heeft. Mellencamp is wat rauwer gaan zingen, wat de rock ook wat bite meegeeft. Melting Pot is zo'n nummer waarvan je maar niet wilt dat het afgelopen is. Heerlijk swingende rock met energiek gitaarwerk en bulderende zang. Geweldig.

Daarbij is Love and Happiness misschien wel de vetste albumopener die ik in tijden heb gehoord. Die drumbeat van Kenny ook. En in plaats van scheuren op een gitaar een schreeuwende trompet. Dat komt wel binnen hoor. Een plaat die hard moet worden gedraaid.

Misschien vind ik alleen Get a Leg Up en I Ain't Never Satisfied niet zo heel fantastisch. Maar bij een plaat horen nu eenmaal alle songs bij elkaar, dus die we draaien we gewoon vrolijk mee.