Kant Freud Kafka - Onírico (2017)

Het intro is nog niet onderscheidend. Maar wanneer na enkele minuten een weemoedige althobo klinkt, wordt duidelijk dat er iets bijzonders in de maak is.

Kant Freud Kafka (KFK) debuteerde in 2014 met No Tengas Miedo, een album waarop symfonische rock, klassiek en jazz subtiel in elkaar overgaan. Dit tweede album volgt ongeveer hetzelfde recept en is in de uitwerking verder gerijpt. Beter in balans, meer meeslepende melodieën. Een ander verschil is dat er ditmaal gezongen wordt, onder andere door componist en drijvende kracht Javi Herrera. De zang, deels in het Catalaans, voegt veel toe en het zou goed kunnen dat daardoor een breder publiek wordt bereikt.

Het is een betoverende mix van symfonische rock en klassieke muziek. In dat opzicht zijn er raakvlakken met een ander Spaans album, namelijk Kotebel's Concerto for Piano and Electric Ensemble uit 2012. Daarmee vergeleken is Onírico toegankelijker en wat mij betreft nóg beter.

In het arrangement spelen piano, strijkers en (alt)hobo een belangrijke rol. Naast rockakkoorden en gitaarsolo's zijn er de nodige klassieke passages. Bijvoorbeeld het slot van de openingstrack en het begin van Dulces Sueños zijn in feite laatromantische kamermuziek. In het emotionerende Awakenings komt ook nog folk om de hoek kijken, met gebruik van mandoline en Spaanse gitaar. Het nummer doet me in de verte denken aan Renaissance.

Kant Freud Kafka heeft me verrast met het beste symfonische album in jaren. Dit is grote klasse.

Inderdaad een geweldig album. Bedankt Sander voor deze mooie tip.

Als Svendra een album de volle pond geeft, dan wekt dat als progrockliefhebber mijn interesse. Ik moet zeggen dat ik wat minder overdonderd ben door deze plaat, maar de combinatie tussen jazz, klassiek en rock is inderdaad erg prettig. Degenen die 50 minuten aan kwaliteitssymfo lusten, zullen dit prima luistervoer vinden.

Kant Freud Kafka is het project van de Spaanse drummer, zanger en componist Javi Herrera. Met een naam die ontleend is aan drie filosofen, maar tevens als grap is gekozen, verwacht je minimaal een album dat rijk is aan instrumentatie en complex genoeg is om niet zomaar even te doorgronden. Dit is dan ook precies wat Javi met de opvolger van het in 2014 verschenen No Tengas Miedo probeert te bewerkstelligen. De eerste ideeën voor het album ontwikkelde hij al eind jaren 80, maar deze ideeën werden de laatste paar jaar pas verder uitgewerkt. Met Onírico verkent hij de droomwereld in zowel haar schoonheid als gevaren.

Net als op het eerste album springt het gebruik van vele instrumentatie naar voren bij aanvang van het album. Van klassieke passages op de piano, folkse klanken van de dulcimer en bouzouki tot aan het tropische van de tapdans. Dit alles wordt vermengt met een flink staaltje progressive rock, te horen in de drumrolls, gitaarsolo’s en toetspartijen. De gastmuzikanten die meespelen zijn allen talentrijk in de uitoefening van bepaald instrument. Zowel in de productie als muzikaal en tekstueel staat dit album als een huis. De droomwereld komt volledig tot leven in de verschillende muzikale passages en de gevoelens die naar de oppervlakte worden gebracht. Honderden jaren aan muziekgeschiedenis vliegen aan ons voorbij wanneer we de steeds weer wisselende akkoordenschema’s en instrumentatie horen. Van onheilspellende nachtmerries tot aan overweldigende sprookjeswerelden, met de rijkheid aan klanken kan elke fantasie worden ontworpen. De harmonieën, details en contrasten maken het album met elke luisterbeurt tot een ware belevenis. Javi Herrera had er een crowdfundingcampagne voor nodig, maar hij laat horen dat het investeren van geld in zijn projecten het meer dan waard is. Op prog gebied behoort Onírico tot de meest verfijnde werken uit 2017.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Hahaha, wat een bandnaam.

Toevallig ben ik op zoek naar wat meer Spaanse progrock/fusion. Het lijkt mij een leuke scene om eens flink in te duiken. En avontuurlijke muziek heeft altijd een pré.