Kant Freud Kafka - Onírico (2017)

mijn stem
4,15
10 stemmen

Spanje
Rock
Uitgebracht in eigen beheer

  1. Insomnio de una Noche de Verano (9:27)
  2. Dulces Sueños (5:18)
  3. És Quan Dormo Que Hi Veig Clar (10:54)
  4. Vida y Muerte (8:30)
  5. A Nightmare on Major St. (7:33)
  6. Awakenings (9:03)
totale tijdsduur: 50:45
3 BERICHTEN 1 MENING
zoeken in:
avatar van Svendra
5,0
3
Svendra (crew)
geplaatst:
Het intro is nog niet onderscheidend. Maar wanneer na enkele minuten een weemoedige althobo klinkt, wordt duidelijk dat er iets bijzonders in de maak is.

Kant Freud Kafka (KFK) debuteerde in 2014 met No Tengas Miedo, een album waarop symfonische rock, klassiek en jazz subtiel in elkaar overgaan. Dit tweede album volgt ongeveer hetzelfde recept en is in de uitwerking verder gerijpt. Beter in balans, meer meeslepende melodieën. Een ander verschil is dat er ditmaal gezongen wordt, onder andere door componist en drijvende kracht Javi Herrera. De zang, deels in het Catalaans, voegt veel toe en het zou goed kunnen dat daardoor een breder publiek wordt bereikt.

Het is een betoverende mix van symfonische rock en klassieke muziek. In dat opzicht zijn er raakvlakken met een ander Spaans album, namelijk Kotebel's Concerto for Piano and Electric Ensemble uit 2012. Daarmee vergeleken is Onírico toegankelijker en wat mij betreft nóg beter.

In het arrangement spelen piano, strijkers en (alt)hobo een belangrijke rol. Naast rockakkoorden en gitaarsolo's zijn er de nodige klassieke passages. Bijvoorbeeld het slot van de openingstrack en het begin van Dulces Sueños zijn in feite laatromantische kamermuziek. In het emotionerende Awakenings komt ook nog folk om de hoek kijken, met gebruik van mandoline en Spaanse gitaar. Het nummer doet me in de verte denken aan Renaissance.

Kant Freud Kafka heeft me verrast met het beste symfonische album in jaren. Dit is grote klasse.

avatar van Papartis
4,5
1
Inderdaad een geweldig album. Bedankt Sander voor deze mooie tip.

avatar van Misterfool
4,0
1
Als Svendra een album de volle pond geeft, dan wekt dat als progrockliefhebber mijn interesse. Ik moet zeggen dat ik wat minder overdonderd ben door deze plaat, maar de combinatie tussen jazz, klassiek en rock is inderdaad erg prettig. Degenen die 50 minuten aan kwaliteitssymfo lusten, zullen dit prima luistervoer vinden.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.