Een spannend album en wat minder op en neer vliegend dan de voorganger: beheerster en daardoor krijgt het een bezwerende toon. Minimaal haast en daardoor krijgt het dat broeierige laagje. Messcherp soms en de zang is soms betoverend mooi: alsof je een monnikenkoor hoort waar een operazangers omheen dwarrelt: en dit alles is Cem Adrian zelf. Dit op een bedje van soms electronische triphop-achtige klanken.
Het album werkt hypnotiserend en als je niet oplet raak je in een soort trance.
Genoeg ingrediënten om van mijn kant een hoge beoordeling te krijgen maar dat doet het nu (nog) even niet. Dit moet echt even bezinken want het is geen gemakkelijk avontuur: pittig muzikaal voer dus.
Adrian weet in elk geval emoties los te weken en dat is heden ten dage geen sinecure.
Ik denk dat hier een veel grote belangstelling voor gekweekt kan worden want dit soort avontuurlijke, eigenzinnige muziek slaat vaak wel aan bij een deel van de users op deze site.
laat ik dus hopen dat mijn stem niet de enige hier blijft en dat er velen volgen.
En die beoordeling? Die zal vast nog wel wat omhoog gaan als ik dit alles beter weet te doorgronden.
Het genre is trouwens erg moeilijk te bepalen en pop is behoorlijk misleidend (dit heeft weinig van doen met bijvoorbeeld de etnopop van een Tarkan).