Johnny Cash - Man in Black (1971)

Nummers als Ned Kelly, Man In Black en Look For Me zijn de reden waarvoor ik dit album graag opzet.
De overige zijn ook uitstekend maar de 3 voorgenoemde zijn prachtig.

Om te beginnen, dit album is al jaren een van mijn favoriete Cash albums. Het is weer kwa sound een erg basic album alleen Cash met The Tennessee Three. Tuurlijk zingt June Carter Cash af en toe ook een moppie mee en horen we in openingsnummer ook nog even dominee Billy Graham.
Ook de productie is door Cash zelf gedaan. En er zijn zeker ook wat gospelinvloeden weer aanwezig maar het is misschien ook wel Cash meest politieke album maar ook heel persoonlijk. In Singin' In Vietnam Talkin' Blues beschrijft Cash zijn ervaringen in Vietnam tijdens het optreden voor de troepen aldaar en hoeveel pijn het hem doet om zoveel jonge Amerikanen te zien sneuvelen voor in steeds meer in zijn ogen onzinnige oorlog. En in de titelsong legt hij uit waarom hij in het zwart optreed en dat is voor de verdrukten, de armen en kanslozen en ook weer de voor de jongeren die hun leven wagen in Vietnam.
Maar goed blijf het een geweldig Cash album vinden met prachtige hoes en weinig poespas.

Mede door de Vietnam oorlog kwamen begin jaren zeventig meerdere artiesten met albums met sociale boodschappen en protestsongs. Een mooi voorbeeld hiervan is What's Going On van Marvin Gaye uit 1971. Natuurlijk kwam ook de artiest die zich altijd al het lot van de verdrukten aantrok, Johnny Cash, met zo'n plaat. Dat is dit Man In Black. In de fraaie titelsong legt hij nog maar eens uit dat hij juist voor die mensen in het zwart optreedt. Echt sterk is de pure protestsong Singin' in Viet Nam Talkin' Blues, waarin hij met zijn zware stem indringend beschrijft wat de hel van Vietnam was. Voor hemzelf en June, toen de bombshells hun om de oren vlogen rond een optreden daar, maar vooral voor al die jonge jongens daar. Een andere fraaie song met een trieste insteek is Orphan of the Road.

Gelukkig staan er als afwisseling ook wat mooie en hoopvolle liedjes over de liefde op dit album. Songs als You've Got a New Light Shining in Your Eyes, If Not for Love en het duet samen met June: Look for Me. Ook vinden we twee gospelsongs aan het begin en einde: The Preacher Said, "Jesus Said" met Billy Graham vind ik door de inbreng van die laatste wat minder, I Talk to Jesus Every Day met June is heel aardig. Wat minder vind ik Ned Kelly en tot slot Dear Mrs. wat mij iets te uitgesponnen is. Maar alles bij elkaar is dit zeker een geslaagde plaat van Johnny Cash, the Man in Black, met een paar ijzersterke hoogtepunten.

Alweer een straf album van Johnny Cash, die in het begin van de jaren '70 nog steeds erg naarstig bezig was. Na het succes van zijn op plaat geregistreerde optredens in Folsom Prison en San Quentin, het sterke Hello, I'm Johnny Cash en een tweetal scores, wist hij dit album uit zijn mouw te schudden. Een album dat hijzelf producete, en een aantal felle protestsongs bevat. Cash heeft zich altijd al een betrouwbare spreekbuis betoond voor de mensen aan de rand van de maatschappij; de benadeelden en gediscrimineerden. Hier komt zijn politiek engagement wellicht het meest prominent naar voor, zeker met een nummer als Singin' in Viet Nam Talkin' Blues, dat een erg krachtige boodschap uitdraagt.

Andere prijsnummers zijn het liefdesliedje If Not for Love, de titelsong waarin hij het waarom van zijn beruchte bijnaam uit de doeken doet en Look for Me, een aandoenlijk duet met zijn vrouw June Carter, mede geschreven door Glen Sherley, die na zijn gevangenschap in Folsom Prison een carrière als muzikant nastreefde (en daarin ook werd bijgestaan door Cash, die hem naar verluidt bij diens vrijlating stond op te wachten!), maar zich helaas moest overgeven aan de ondraaglijkheid van zijn bestaan, en zelfmoord pleegde op zijn 42ste. Een mens wordt er stil van.

Het niveau van dit album is behoorlijk consistent; enkel de opener vind ik wat te uitgesproken (zeker de bijdrage van de dominee, maar Cash had nu eenmaal een voorliefde voor dit soort dingen). Hoe verder ik in 's mans oeuvre raak, hoe straffer ik zijn discografie begin te vinden. Cash is terecht "één van de groten".

4 sterren

Altijd een beetje oppassen wanneer je The Man in Black wilt aanschaffen, want naast een studioalbum is het ook de titel van minstens 4 Johnny Cash verzamelaars en ook nog eens de titel van een (uitstekende) liveplaat. Het begon echter allemaal in 1971 met het toen al 38e (!) studioalbum van Cash en hoewel ik het titelnummer al wel kende, ben ik eigenlijk nog het meest gecharmeerd door de andere nummers. De Cash-elementen zijn allemaal aanwezig maar The Man in Black is vooral een politieke plaat geworden. Persoonlijke favoriet van het album is Orphan of the Road maar de anti-Vietnam song Singin' in Viet Nam Talkin' Blues is Cash op zijn best. Tel daar dan ook nog eens twee nummers waar hij wordt bijgestaan door June Carter (liefhebbers van de combinatie Cash/Carter moeten sowieso eens Carryin' On uit 1967 beluisteren, één van mijn favoriete albums van hen beide) en je hebt gewoon een heerlijk halfuurtje voor de boeg. Grappig detail dat hij Billy Graham in The Preacher Said Jesus Said al vermeldt en dat die een beetje later dan ook effectief meedoet op het nummer. Het is echter vooral die unieke stem van Cash die het hem keer op keer doet. Dear Mrs. is eigenlijk bijna gewoon een monoloog maar laat Cash het telefoonboek voorlezen en ik blijf nog geboeid luisteren. Zelfs religieuze nummers, iets waar ik op zich niet altijd voor sta te springen, worden in zijn handen gewoon erg aanstekelijk. Hij gebruikte ze live wel eens vaker als afsluiter maar blijkbaar dus ook in de studio. Heerlijk!