Nadine Shah - Holiday Destination (2017)

De eerste 3 singles zijn uit van dit album: Out the Way, Yes Men en Holiday Destination vooral die laatste bevalt erg goed. Het geluid schuift nog iets meer richting de gloriedagen van de Post-Rock / New Wave dagen van weleer.

Dat maakt nieuwsgierig! Zit met smart op mijn promo te wachten.

PJ Harvey en Anna Calvi waren mijn referentiekaders bij de eerste twee albums en dan is het even schrikken als je opener Place Like This hoort. Dit klinkt anders, een beetje tegendraads. Doet me aan Talking Heads denken en dat is andere koek. Interessante koek!

Holiday Destination heeft datzelfde nerveuze. Ik moet ergens ook aan Joan As Police Woman denken bij dit nummer.

Het moge duidelijk zijn dat Nadine Shah met dit album nieuwe wegen is in gegaan en dat is goed. Weg met die oude referenties, maak de boel maar wat spannend en dat is dit album best wel.
Nadine Shah opereert nu duidelijk meer in een andere hoek, een hoek waar dames als Joan As Police Woman of St. Vincent ook wel wat te vinden zijn.

Dat ik persoonlijk iets meer de voorkeur geef aan de twee voorgangers is wat anders, dat is een kwestie van smaak, want Holiday Destination is boeiend en kan nog alle kanten opgaan bij mij.

Zojuist voor het eerst beluisterd, de opener doet mij ook direct aan Talking Heads denken en dan met name
aan Remain in Light.

Het vorige album wist me niet heel lang te boeien. Deze klinkt anders; spannender in de eerste luisterbeurt. Ik geef het een kans.
Wat is trouwens het verhaal van de hoes (en de titel)? Die valt wel op....

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadine Shah - Holiday Destination - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De van uit Engeland opererende singer-songwriter Nadine Shah maakte met Love Your Dum And Mad (2013) en Fast Food (2015) al twee hele mooie en bijzondere platen.

Het zijn platen die de Noors-Pakistaanse singer-songwriter vooral de vergelijking opleverde met PJ Harvey, maar dat is een vergelijking die maar een deel van het verhaal van de muziek van Nadine Shah vertelt.

AllMusic.com deed na de release van Fast Food een nieuwe poging om de muziek van Nadine Shah te duiden, maar ook met de onderstaande volzin doe je de veelzijdigheid van Nadine Shah nog geen recht.

“Hard to place yet so familiar, the twitchy, goth angst of Nadine Shah is generally described as PJ Harvey mixed with Nick Cave, but that ignores her sly wit, coming off as if Morrissey were crossed with an ice queen and Bauhaus played in support”. Mooi gezegd, maar nog lang niet volledig.Van de bovenstaande namen duiken de meeste ook op bij beluistering van Holiday Destination, maar de nieuwe plaat van Nadine Shah is veel meer dan de som van deze delen.

Nadine Shah maakte altijd al politiek geëngageerde muziek, maar op haar nieuwe plaat stelt ze met veel vuur het nodige onrecht aan de kaak. Holiday Destination, dat een kapot geschoten huis in een oorlogsgebied laat zien, hakt stevig in op de ongelijkheid in het Verenigd Koninkrijk, maakt gehakt van de malloot die inmiddels al een maand of acht het Witte Huis bezet en spuwt vuur over de wijze waarop de wereld omgaat met de vluchtelingenstroom vanuit oorlogsgebieden.

Nadine Shah verpakt haar geëngageerde teksten in puntige songs. Het zijn songs zoals PJ Harvey ze kan maken, al verwerkt Nadine Shah wel wat meer invloeden uit de post-punk in haar muziek (ze citeert meer dan eens uit het prachtige oeuvre van Siouxsie & The Banshees) en zoekt ze nog nadrukkelijker het experiment.

De diepe postpunk ritmes worden op Holiday Destination gecombineerd met stekelig gitaarwerk, eigenzinnige accenten en gedreven vocalen. Het doet me qua sfeer meer dan eens denken aan de eerste platen van Talking Heads en dat is een inspiratiebron die veel meer mag opduiken in de hedendaagse popmuziek.

Nadine Shah maakt op Holiday Destination muziek die moet prikkelen of die tegen de haren in moet strijken. Dat doen de meeste songs op Holiday Destination dan ook, maar zo nu en dan klinken de songs van de Noors-Pakistaanse singer-songwriter toch ook verrassend aanstekelijk.

Persoonlijk heb ik vooral een zwak voor de donkere en dreigende tracks op de derde plaat van Nadine Shah. Het zijn songs waarin ze haar teksten uitspuwt, de ritmesectie een bijna beangstigend tapijt neerlegt en de gitaren het resterende daglicht verdrijven met gruizige en vervormende klanken. De inzet van atmosferische toetsen of stuwende blazers maakt het bijzondere geluid van Nadine Shaw compleet.

Holiday Destination is zeker geen makkelijke plaat, maar het is een plaat die zich enorm opdringt. De muziek van Nadine Shah staat bol van de zeggingskracht en urgentie en imponeert met rauwe songs vol vuur en gedreven zang. Iedere keer als ik de plaat hoor is Holiday Destination weer wat beter, indringender en indrukwekkender en ik heb het idee dat dit nog wel even zo blijft. Bijzondere, nee, fascinerende plaat. Erwin Zijleman

Geen idee waarom Nadine Shah mij tot nu toe ontgaan is. Dit album mag er wezen. De cover is wellicht niet de meest fraaie maar er spreekt ontegenzeggelijk veel zeggingskracht uit. Ik denk dat ik haar twee voorgaande albums ook maar eens ga beluisteren.

Wat een vreselijke teleurstelling, na haar twee vorige albums.

Mooi album hoor. simpel gehouden, maar toch heel gevarieerd. Nog meer dan op haar eerste albums klinkt ze hier als de vroege Pj Harvey.

Treffende muzikale samenvatting van grote (politieke) gebeurtenissen in het afgelopen jaar. Met veel vuur gezongen en ook muzikaal blijft het hangen. Hoogte punt is het naargeestige Yes Men, wat ontegenzeggelijk iets te maken heeft met de personeelswisseling in een alom bekend groot wit huis in Amerika.