Ephemerals - Egg Tooth (2017)

Het zijn best bezige bijtjes, die Ephemerals. In vier jaar tijd releasen ze drie albums. Nu bevielen die uit 2014 en 2015 mij ook al erg goed, dus wat het een no-brainer dat ik dit album ook weer zou gaan beluisteren. Met daar aan kleine bespreking aan.

De Ephemerals bewegen zich kundig op de lijnen van de vintage soul. Prettige muziek met een goed uitgedachte sound. Het verbaasde mij dan ook wel dat de eerste song wat meer weg heeft van de pop/rock muziek. Dat ben ik niet van ze gewend, ook al is de kwaliteit zeker goed. Ik ken ze veel beter met die organische blazers zoals ze dat op In and Out doen. Maar die rockvibe is toch wel nieuw hier. Zo hoor je dat ook op vocaal vlak terug in Back to Love. Een nummer met een fijne groove, dat nog wel.
Mooi en klein kunnen ze het ook. The Omnilogue kent niks meer dan wat kale begeleiding en een stem. Erg sterk gedaan. Net als het zeer fijne Coming Home. Dit is misschien wel een persoonlijk favorietje op dit album. Dit nummer weet de juiste snaar te raken.
De wat meer experimentele kant van de Ephemerals horen we op And If We Could, We'd Say. Wat hierin vooral opvalt is die goede sax. Om dan over te slaan naar zelfs een beetje licht punky op Get Reborn. Aan de andere kant is dan juist weer meer de jazz de basis in Cloud Hidden. Ook één van de favorieten op deze plaat. Een prachtig nummer.
Herkenbaar loom is een nummer als If Love Is Holding Me Back, daar waar de grootste tegenvaller misschien wel Astreae is. De Ephemerals scoren in ieder geval weer een dikke voldoende.