Isildurs Bane & Steve Hogarth - Colours Not Found in Nature (2017)

In 2013 kwam H(ogarth) via Richard Barbieri - waarmee hij eerder het album "Not the Weapon but the Hand" had opgenomen - in contact met de toetsenist van Isildurs Bane. Men raakte geïnteresseerd in elkaars muzikale ideeën, waardoor uiteindelijk dit album tot stand is gekomen. Wat mij betreft heeft de samenwerking erg goed uitgepakt, gelet op de hoge kwaliteit van de composities.

Dit is mijn eerste kennismaking met Isildurs Bane, een Zweedse band die in 1976 is opgericht. De muzikanten laten op dit album horen dat ze heel wat in hun mars hebben. De muziekstijlen variëren van klassiek/kamermuziek tot rock. Nergens is er sprake van 'gepiel' of veel bombast. De balans tussen de zang van Steve en de instrumentale begeleiding vind ik perfect, en ook de productie is uitstekend. Favoriete nummers (van dit moment) zijn "Pheripheral Vision" en "The Love an the Affair".

Dit album heeft uiteraard enige tijd nodig om te ‘rijpen’, maar ik denk dat veel liefhebbers van prog (gerelateerde) -muziek aangenaam verrast zullen zijn. Waarschijnlijk zal dit album voorlopig hoog op mijn playlist blijven staan, want ik geniet met volle teugen, en ontdek bij iedere luisterbeurt weer nieuwe dingen. De samenwerking tussen de frontman van Marillion en Isildurs Bane smaakt naar meer, en ik hoop dan ook dat wij in de toekomst meer mooie muziek tegemoet kunnen zien. “Colours…” is voor mij tot nu toe een van de muzikale hoogtepunten van dit jaar.

Toegeven, het is even wennen aan de combinatie van Isildurs Bane en Steve Hogarth, maar na wat meerdere luisterbeurten wordt dit toch heel aangenaam. Voorheen had ik zelfs nog nooit aan Isildurs Bane gehoord, maar door Hogarth in contact gekomen met dit collectief. Soms is de vergelijking met Marillion overigens niet zo heel ver weg, denk dan vooral aan de track Peripheral Vision, alleen de inkleuring van de muziek is heel anders. Dit nummer is ook echt ongelooflijk goed. Ik vind het moeilijk om een cijfer te geven (het ligt minimaal op 4 maar kan zelfs nog naar de 5 groeien. Voorlopig nog even in laten werken. Het kan zo maar eindlijst materiaal worden.

Een zo op het eerste oog merkwaardige samenwerking levert een prima resultaat op.

Incandescent is hier nog niet gevallen maar voorlopig mijn favoriet. Muzikaal staat het echt niet aan de andere kant van het progspectrum maar toch is het geen album wat Hogarth met Marillion zou kunnen maken. Daarvoor is het muzikaal te gedetailleerd en is het instrumenten gebruik te afwisselend.

Qua productie een voorbeeld voor vele prog bands, zoveel lucht en ruimte en aandacht voor ieder detail. Van die laatste zitten er veel in zonder dat het nu zo'n muzikale potpourri is.

Zeer interessante plaat en ik start voorzichtig met een 4☆

Fijn album zeg! En echt een groeier met heel veel muzikale details. Deze ga ik nog veel vaker opzetten

Haha, sommige users wringen zich overal (anoniem) tussen, wat jij Poeha

Je kunt ook nergens rustig zitten tijdens een stiltemomentje ?

Wel een gave cover

Die Poeha is ook overal!

Ben nu toch wel benieuwd naar jouw cijfer hoor.

Een 4

Mooi cijfer veel te mooi album en blijkbaar met nog te weinig aandacht van de marillion fans.