Alaska - Heart of the Storm (1984)

Debuutalbum van deze Britse AOR-groep met volgende mensen ingespeeld: Bernie Marsden (gitaaar), Don Airey (keyboards), Brian Badhams (bass, piano), Robert Hawthorn (vocals) en John Marter (drums). De bekendste muzikanten hierop zijn Bernie Marsden en Don Airey.
Hardrock met veel keyboards die soms irritant op de voorgrond staan (typisch voor die jaren zeker?), de occasionele saxofoon (Can't Let Go) maar met goed melodieus gitaarwerk van Bernie. Heart of the Storm en The Sorcerer vind ik hierop de betere nummers.
De heruitgave uit 1996 (label: Castle Communications) bevat volgende bonusnummers: Coupe De Ville (Demo), Coming Down On You en Whiteout (Instrumental).

Heart of the Storm...meer een storm in een glas water. Ik houd best wel van friet met mayonaise...maar als ik door de mayonaise de friet niet meer kan zien, gaat de lol er ook van af. Hier vind ik dat de synthesizer een TE prominente rol hebben, waardoor de rest ondergesneeuwd wordt. Boven Alaska staat dan wel de naam van Bernie Marsden de gitarist, maar had in dit geval beter Richard Bailey kunnen zijn van de keyboards. Geen echte memorabele nummers. The Sorcerer is wel aardig.

Was eerst niet onder de indruk, een hele poppy, plastic klinkende plaat met ietwat iele leadzang. Na verloop van tijd en het beluisteren van meer albums uit die jaren (Dakota "Runaway", bijvoorbeeld) toch bijgedraaid. Geen topper, wel een hebbeding voor liefhebbers / verzamelaars van commerciële jaren 80 rock.

Bernie Marsden besteedt in zijn biografie Where's My Guitar (2020) maar weinig pagina's aan Alaska. De kater was groot nadat hij geen deel meer uitmaakte van Whitesnake: toen Saints & Sinners verscheen, stond zijn naam nog wel op de hoes maar zat hij niet meer in de groep. Naar een nieuw bestaan moest worden gezocht.
Die kwam er niet met zijn groep SOS, die al spoedig ter ziele was. Voordeel was echter dat hij dan eindelijk was bevrijd van de zuignappen van manager John Coletta met zijn nare contracten.

Marsden beschrijft dat hij geen kopie van Whitesnake wilde beginnen. Onderweg naar een gitaarclinic in Japan maakte het vliegtuig een tussenstop in Anchorage, waar een groot bord 'Welcome to Alaska' stond. Dat leek hem een passende bandnaam. Music for Nations tekent hem voor Engeland, met licenties aan kleinere labels voor het continent.

Met de licht-hese stem van Robert Hawthorn is niets mis; juist daarom had er meer in gezeten. Ik deel de scepsis die hierboven wordt benoemd. Al snap ik ook het "bijdraaien" dat Arjan Hut noteerde, want de muziek zit - uiteraard - goed in elkaar. Liedjes schrijven kon die Marsden wel.
Met de grappige liedtitel Whiteout wordt de plaat geopend en meteen wordt duidelijk: dit is gladjes. Wat domineren de toetsen ten koste van de gitaar... Al bevat Don't Say It's Over een lekkere toetsenlick met prima gitaarsolo en Headlines en The Sorcerer zijn ook wel okay. De sax op Other Side of Midnight is dan weer overbodig.

De groep treedt in het eigen Engeland op met Spider, in Ierland met Mama's Boys en in Polen en Duitsland met Manowar, een combinatie die hem vele jaren later nog altijd verbaast. In Duitsland verlaat toetsenist Richard Bailey plotseling de groep, waarop Don Airey wordt ingevlogen.

Op streaming is deze Alaska te vinden onder de titel Bronze Years, waarop vanaf track 9 dit debuut Heart of the Storm is te horen. Alhoewel ik begrijp dat Marsden geen zin had in een "kopie" van Whitesnake, is hij hier wel erg ver verwijderd van de hardrock waarmee hij dan eindelijk de nodige liefhebbers wist te trekken.
Een krappe 6 van mij, omdat ik bij het lezen van de bio zo'n boeiend verhaal voorgeschoteld krijg en de gunfactor hoog is. Indertijd had ik dit een 3 of 4 als schoolcijfer gegeven...