Les Discrets - Prédateurs (2017)

Het zat er aan te komen: Les Discrets laat op Prédateurs de metal volledig achter zich. Ariettes Oubliées... was al een vrij rustige plaat, maar op deze zijn de post-rockachtige gitaarpassages de meest explosieve momenten, dat zegt misschien wel genoeg. De band focust zich vooral op sfeerzetting en levert daarin een aangename en doordachte plaat af, maar daardoor kabbelt het ook bij vlagen best wel. Le Reproche is mijn favoriete track van de plaat: opzwepende drums, dezelfde jaren '80-vibe als bij de laatste Ulver-plaat, maar dan naar de introspectieve kant toe. Dat soort dynamische momenten had ik meer willen horen op Prédateurs. Ook mist Les Discrets een zanger/zangeres die deze atmosferische muziek echt kan dragen om de boel naar een nog hoger niveau te trekken.