Nev Cottee - Broken Flowers (2017)

De eerste tweede albums van deze singer-songwriter uit Manchester waren onopgemerkt aan mij voorbijgegaan. Waarschijnlijk was Broken Flowers hetzelfde lot beschoren geweest als ik niet een maand geleden een promo had toegestuurd gekregen. Dat zou bijzonder jammer geweest zijn, want deze cd behoort tot de meest fraaie releases, die ik dit jaar hoorde.

Ik las veel vergelijkingen met Lee Hazlewood, zelf moest ik bij zijn zang direct denken aan Mark Lanegan en aan Colin Linden (Lee Harvey Osmond). Hij heeft een trage, aparte frasering. Instrumentaal gezien wordt hij vaak vergeleken met Ennio Morricone, een van zijn favoriete artiesten. Maar hij is nog meer beïnvloed door de filmmuziek van John Barry. Zijn werk heeft dus duidelijk een cinematografisch karakter.

Voor het schrijven van de songs koos hij deze keer voor een afwijkende werkmethode. Aangezien hij een grote hekel heeft aan de Engelse winters verliet hij in januari 2016 het koude Manchester en koos voor het warme India om daar inspiratie op te doen.

Hij bouwde daar een simpele opnamestudio en had ook de discipline om bij zonsopgang op te staan en direct te gaan componeren. Zijn nieuwe omgeving en het werken buiten zijn comfortzone leverde in een mum van tijd een twintigtal nieuwe composities op.

Met die demo’s op zak toog hij naar Wales om de songs verder te gaan uitwerken samen met zijn producer Mason Neely ( Lambchop/Edwyn Collins). Neely heeft een zeer belangrijke invloed gehad op het uiteindelijke eindresultaat. Niet alleen trommelde hij een aantal klassieke muzikanten op, maar schuwde hij ook het experiment niet.

Tijdens de opnames luisterde Cottee ter inspiratie veel naar Tom Waits’ Blue Valentine en Beck’s Sea Change. Naast eerder genoemde invloeden hoor ik ook af en toe in het uitgesponnen gitaarspel de invloed van Pink Floyd.

Een van de hoogtepunten van de plaat, Tired of Love, is zowel door Pink Floyd als door Mike Oldfield’s Tubular Bells geïnspireerd. Bijzonder in dit nummer is ook het geweldige samenspel tussen de strijkers en gitaar.

Tekstueel gezien ziet Cottee het zelf als een verslag van een roerige periode in zijn leven, dus de songs zijn erg persoonlijk. Vooral liefhebbers van rijkelijk georkestreerde muziek zullen Broken Flowers gaan omarmen. Volgens mij zal het album vanaf vrijdag in Nederland alleen te koop zijn bij De Konkurrent, het is nu al via hun webshop te bestellen.

rijkelijk georchestreerd is voor mij natuurlijk precies mijn straatje! En ik vind dit 3e album van Nev dan ook direct zijn beste. Ik hoor meer diepgang en minder hazelwood. Wat hem meer een eigen gezicht geeft. Favoriet i'll sleep when i'm dead doet mij een beetje aan de oude ray lamontagne denken kwa sound en toevallig ook een bekende uitspraak van mezelf. Lekker sober en met een heerlijk dekentje van strijkers. Gek eigenlijk dat hier zo weinig belangstelling voor is want dit album zal veel liefhebbers aanspreken.

Dat gebeurt hier wel vaker, dat men prachtige albums links laat liggen.

Een beetje promotie op sommige forumtopics wil wel eens helpen. Ik kwam dit zelf op het spoor via het topic 'Maak kennis met 2017', waar het schitterende Tired of Love werd geplaatst. De rest van het album bevalt ook zeer goed, ben blij met deze ontdekking.