Elkie Brooks - Pearls (2017)

Deze verzamelaar heeft een wat misleidende titel, omdat miss Brooks in de eerste helft van de jaren tachtig in haar vaderland Engeland erg succesvol was met Pearls I en II, twee albums waarop ze meer of minder bekende pophits coverde. Maar van die albums vind je hierop nauwelijks nummers terug, omdat het een overzicht is van alle platen die ze maakte tijdens haar langdurige verbintenis met het A&M-label.

De plaat opent natuurlijk met haar lijflied, waaraan deze compilatie eveneens zijn titel ontleent. Daarna volgt nog een reeks andere hits, die het met name in het Verenigd Koninkrijk goed deden, maar bij ons veel minder: naast Pearl's a singer zou ze in Nederland alleen nog bescheiden succes hebben met de 'standard' Lilac wine (en dat járen voor Jeff Buckley). Maar nummers als Don't cry out loud (Melissa Manchester), Fool (Chris Rea), Sunshine after the rain en No more the fool haalden in Engeland allemaal de top-10.

Die selectie illustreert al dat Brooks vaak terugviel op covers, die, ondanks haar fantastische strot, teveel in de richting van 'middle of the road' neigden. Zoals Superstar (Bonnie Bramlett/Leon Russell, maar vooral bekend van The Carpenters), Nights in white satin (waarvan het origineel van the Moody Blues onovertroffen blijft), We've got tonight (Bob Seger), Only love can break your heart (Neil Young) en Gasoline alley (Rod Stewart).

Dat zijn natuurlijk allesbehalve slechte songs, en Elkie Brooks weet ze prima te vertolken, maar je blijft het gevoel houden dat ze, na haar vertrek uit de band Vinegar Joe (waar ze de leadzang deelde met Robert Palmer) nooit het uiterste heeft gevergd van haar zangtalent. Een funky song als Mojo Hannah illustreert dat ze op haar beste momenten kan wedijveren met iemand als Janis Joplin, maar haar songkeuze bleef gedurende haar hele carrière te veilig. Jammer, al blijft er hier voor de liefhebbers van softrock genoeg te genieten.