Hundredth - Rare (2017)
mijn stem
16 stemmen
3
geplaatst: 21 juni 2017, 15:13 uur
Soms hoor je een sound waar je bijna verliefd op kan worden. Toen ik voor het eerst tracks van deze Hundredth-plaat hoorde had ik dat: een steroïdenshoegazesound kwam er mijn speakers uitgedonderd met een donderende ritmesectie en grootse gitaren. Het is dan altijd afwachten of de band alleen maar dé sound is of ook het songmateriaal dik in orde heeft. Hundredth heeft het gelukkig allebei op Rare.
De band heeft een koerswijziging gemaakt ten opzichte van zijn vorige werk: van post-hardcore/metalcore naar shoegaze. Toch stapt Hundredth niet de wereld van bands als Slowdive en Cocteau Twins in, dit is duidelijk gespeeld door hardcore/metalmuzikanten. Dit is vergeleken met moderne stijlgenoten een heel stuk zwaarder; Title Fight pakt het namelijk luchtiger aan, terwijl Nothing veel losser en grungiër is: dat is bij Hundredth nergens het geval. Het zware en melancholische geluid doet me denken aan het latere Deftones-werk, maar dan met een hevigere punk én post-hardcorerand. In de leadgitaarlijntjes komt The Cure naar voren en in het akkoordenwerk valt een liefde voor The Smiths zeker te ontwaren. Ook is de ruimtelijkheid van het geluid in de stijl van een jaren '90-band als Hum.
Aan het begin van de plaat gaat de band er hard in met Vertigo en Neurotic. In het eerste gedeelte van Rare wordt alles ontzettend opzwepend gespeeld en wanneer monotonie bijna aan de orde is, wordt de boel omgegooid. De band gaat dieper, legt het tempo lager en wordt stemmiger, met Departure als meeslepend eindpunt. Op deze track gaat de band het verste van zijn roots af, de titel is dus toepasselijk.
Hundredth brengt naar mijn mening een ronduit onverwachtse voltreffer. Een ijzersterke metalen shoegazeplaat.
De band heeft een koerswijziging gemaakt ten opzichte van zijn vorige werk: van post-hardcore/metalcore naar shoegaze. Toch stapt Hundredth niet de wereld van bands als Slowdive en Cocteau Twins in, dit is duidelijk gespeeld door hardcore/metalmuzikanten. Dit is vergeleken met moderne stijlgenoten een heel stuk zwaarder; Title Fight pakt het namelijk luchtiger aan, terwijl Nothing veel losser en grungiër is: dat is bij Hundredth nergens het geval. Het zware en melancholische geluid doet me denken aan het latere Deftones-werk, maar dan met een hevigere punk én post-hardcorerand. In de leadgitaarlijntjes komt The Cure naar voren en in het akkoordenwerk valt een liefde voor The Smiths zeker te ontwaren. Ook is de ruimtelijkheid van het geluid in de stijl van een jaren '90-band als Hum.
Aan het begin van de plaat gaat de band er hard in met Vertigo en Neurotic. In het eerste gedeelte van Rare wordt alles ontzettend opzwepend gespeeld en wanneer monotonie bijna aan de orde is, wordt de boel omgegooid. De band gaat dieper, legt het tempo lager en wordt stemmiger, met Departure als meeslepend eindpunt. Op deze track gaat de band het verste van zijn roots af, de titel is dus toepasselijk.
Hundredth brengt naar mijn mening een ronduit onverwachtse voltreffer. Een ijzersterke metalen shoegazeplaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.