Drive - Diablero (1992)

Wauw nog geen comments bij deze fantastische cd! Hun eerste cd was al aardig, puur Metal (met een mwah bonus nummer op de cd uitgave). Deze tweede is van een ander niveau. Hier wordt op een waarlijk hoog niveau gemusiceerd, gezongen en gecomponeerd. Pech hadden ze dat de plaat uitkwam in, jawel daar komt 'ie weer, een tijd dat de rock muziek in een andere fase terechtkwam: begin jaren 90. Pech ook voor mij, omdat ik rond die tijd pas echt mezelf volledig onderdompelde in Metal, verslond tijdschriften en struinde cd winkels af naar nieuwe muziek en bootlegs. Maar dat muzieklandschap veranderde snel.
Belangrijkste componist in de band was gitarist Chavez, die ik schaar in het rijtje qua stijl, klank en talent Lynch, Oliva, Prichard. Met een Latin sausje. Zanger Taylor is in de categorie, "soaring high" maar met stijl, niet omdat het kan maar omdat het zijn type stem is. Met een compleet eigen klankkleur. En zeker geen typische glorie-Metalstem. De man is meer dan dat. Ray Gillen komt qua geluid nog meest in de buurt, maar Taylor is scherper met meer pit, bite. Feller.
Plaat staat vol hoogtepunten, "Full Moon Rising" wil nog extra benadrukken, heerlijk vette riff en sterk krachtig zangwerk. Maar er is meer, de plaat opent erg sterk "Dream Ceremony", lekker mid-tempo gedreven en trekt dit lekker door met het opvolgende "Shapeshifter (Diablero)". Met een pre-chorus en chorus dat ik dagen erna nog in mijn hoofd heb. Derde nummer heb ik qua zanglijnen wel wat moeite, maar Chavez laat zich hier van een verfijnde kant horen en de ritmesectie heeft hier een lekkere inbreng.
Uiteraard krijg je dan de verplichte ballad, maar ook dat brengt de band er in stijl vanaf, gevarieerd zingende Taylor.
En dan 1 van de absolute hoogtepunten: "Betrayed". De hele band straalt hier, lichtelijk funky met een Latin sausje wederom en dus ook een excellerende Taylor die hier ook de meer donkere lage regionen opzoekt.
Ik ga niet elk nummer hier behandelen, zo is het wel mooi geweest. Wil nog wel zeggen dat deze cd een parel is uit de vroege jaren 90 die zoveel meer had verdiend, de band had een eigen smoel en het talent droop eraf. Het waren nog jonge honden, wat hadden we nog veel plezier van ze kunnen hebben.
Oh en nog 1 ding, check ajb de waanzinnig dramatische afsluiter "Barrio Blues", geef die op zijn minst een kans. Puur gevoel...

Deze cd werd destijds in 1993 door het tijdschrift Watt de hemel in geprezen. Aangezien je begin jaren 90 nog geen internet had moest ik het doen met die ene recensie.
Amsterdam lag niet om de hoek en via de importkanalen zo'n 50 gulden betalen voor een dergelijk schijfje, ging mij dan ook weer te ver. Nog los van het feit dat ik geen flauw idee had hoe de muziek klonk.
Diablero klinkt prima, ondanks de superlatieven van MetalMike hierboven ga ik niet zover om dit schijfje te betitelen als een parel.
Het gitaarwerk is goed verzorgd en de zanger kwijt zich goed van zijn taak, hoewel de beste man bij mij af en toe wel op het randje zit. Vreemd genoeg moet ik steeds denken aan Midnight van Crimson Glory, zijn klankkleur komt erg overeen.
Gitarist Chavez weet met zijn Spaanse gitaarpartijen fijne transities te bewerkstelligen, eerlijk is eerlijk, iets dergelijks hoor ik niet heel vaak in dit genre.
Desalniettemin word ik niet volledig ingepakt, enkele ideeën worden te lang uitgerekt om geboeid te blijven.
Een track als Pandilla boeit ondanks het flamenco middenstuk maar matig, A Character in Time heeft dan wel een broeierig arrangement maar komt niet tot volle wasdom.
Een hele dikke voldoende kan ik hier zeker wel aan meegeven, een topper is mij net een stap te ver.