Kosheen - Damage (2007)

Ben benieuwd. Voorganger Kokopelli vond ik zeer geslaagd.

Ondertstaande staat nb in een mailing van mn favo platenzaak

KOSHEEN (16-03) niet kopen, héle matige plaat

Doe t lekker toch.

De single "Overkill" heeft het in ieder geval niet.
Voorganger was ook voor mij een verrassing.

De eerste single is idd echt een flut plaat!

Al bij al nog een geslaagd album. Ze gaan iets meer de Synthpop kant op maar dat kan ik wel smaken....

Qua muziek is het allemaal nog wel te pruimen, maar niet met haar stem. Die is uitermate geschikt voor meer uptempo nummers, maar dus niet voor dit wat rustigere plaatje van Kosheen. Voor mij een absolute tegenvaller.

Ik vindt dit album een beetje tegenvallen in vergelijking met de vorige albums.
Het volgende album vindt ik een stuk beter.

Vandaag in de betreffende platenzaak even verhaal gehaald Kreeg ik en promo exemplaar in mn handen gedrukt met van alle nummertjes een minuutje of 2. Op basisdaarvan volledige album gewoon in bestelling. Ik vind het toch wel weer erg lekker klinken allemaal.

Tegenvaller! Haar stem wordt naar verloop van tijd vervelend en al die nummers vind ik redelijk monotoon. Weinig afwisseling in de plaat waardoor de verveling dus toeslaat... De platenzaak van VanDeGriend krijgt van mij gelijk...

2*

Tegen de stroom op toch maar even een lans breken voor dit album.

Mijn eerste kennismaking met Kosheen was natuurlijk de lekkere single Hide U. Het daaropvolgende album “Resist”, boordevol drum ’n bass invloeden, was vervolgens een vrolijke uptempo plaat waarbij de warme vocalen Sian Evans er voor zorgde dat het zich keurig onderscheidde van andere dance oriented acts. Niet dat het album een hoge eeuwigheidswaarde heeft. Daarvoor was het net iets teveel geworteld in de toen geldende trends.

Opvolger Kokopelli, verguisd door de liefhebbers van het poppy debuutalbum, was wat mij betreft een enorme stap voorwaarts. De teleurgestelde reacties van fans van plaat 1 kan ik me nog wel voorstellen. De drum ’n bass invloeden nagenoeg verdwenen, geen makkelijke singles meer en een geluid dat zwaar leunde op de jaren 80. Maar dat leverde dan wel een volwassen en licht melancholieke plaat op waarbij de combinatie van melodie, zware productie en de unieke zang een zeer boeiende en nog steeds vaak opgelegde plaat opleverden. Kwaliteisdancewave of zoiets dus.

Dan nu “Damage”. De liefhebbers van “Resist”kunnen dit album gerust aan zich voorbij laten gaan maar ik ben blij dat ik, alle zure reacties ten spijt, dit album heb aangeschaft. De plaat ligt, gelukkig, rechtstreeks in het verlengde van het geweldige Kokopelli. Evans heeft een stem uit duizenden die zich prima leent voor de uptempo songs op de eerste helft van de plaat maar tevens overeind blijft als het tempo naar “leuk voor 30-plussers” gaat. Wat maakt deze plaat een aanrader? Om te beginnen de ingrediënten die Kokopelli ook al zo’n aanrader maken. Een dance act met een melancholische twist heeft bij mij sowieso drie strepen voor. Daarnaast is het merendeel van de songs verschrikkelijk aanstekelijk, en daar waar dat dan eens wat minder het geval is, redt Evans met gemak de boel of gooien de heren er een verrukkelijk productioneel detail tegenaan.

Is “Damage” dan net zo goed als “Kokopelli”?. Nou het scheelt in ieder geval niet veel. Alleen tegen het einde, waar drie downtempo nummer achter elkaar geplakt worden, wordt een iets te grote wissel op de prestaties van Evans getrokken. Gelukkig sluit de plaat af met een tweetal prima nummers zodat de balans in zijn geheel zeer, zeer positief uitvalt.

Ik heb kennelijk hele andere oren dan anderen hier. Hoge ogen bij de beroepscritici en andere zuurpruimen zal het album ook niet gaan gooien. Maar ik ben gewoon erg blij met deze plaat die ik ook kan draaien als mijn vrouw meldt dat er een “muziekje” opgezet moet worden.

Een warme, lekker overdonderend geproduceerde en toegankelijke plaat die het goed gaat doen in mijn jaarlijstje. Dat ik met dit pleidooi voor deze "commerciele shit" het door mij geambieerde aureool van serieus muziekliefhebber om zeep help, interesseert mijn geen drol. Je kunt ook niet iedere dag Deathprod en Swans draaien he.

Heerlijke popplaat.

na het lezen van Vandergriend zijn recensie toch deze gekocht, en nu heb ik er een beetje een dubbel gevoel bij. Zangeres Sian heeft een knappe pakkende stem (stem met een randje aan, en een leuk accent), en de nummers zitten goed in elkaar, maar toch doet het me niet zo heel veel.

Je kan weinig verkeerd over deze plaat zeggen, maar er is ook weinig baanbrekends aan. Mooie songs, heel dicht aanleunend tegen pop, maar dan met wat meer drum/bass invloeden, wat meer 'geluidjes'.

Het valt wat tussen 2 stoelen voor mij, en ik heb Kokopelli ook nog eens herbeluisterd en daar heb ik hetzelfde gevoel. Deze Damage, en Kokopelli gaan me nooit irriteren, en kan je zowat overal en altijd spelen, Kosheen's eerste durft me wel al eens slecht te bevallen op het verkeerde moment, maar grijpt me dan ook weer veel meer bij mijn nekvel op een goed moment.

Moeilijk, moeilijk, moeilijk... plaatje blijft nog even in mijn rotatielijst (is gelijk met de 5cd-lader in mijn auto ). We zien wel

Aha...nou ben benieuwd SirNoodle...wat je uiteindelijke oordeel wordt.

Overigens krijg ik uit volstrekt onverwachte hoek wel behoorlijke steun. Zie hier wat Plato (recensie) er van vindt.

Opmerkelijk maar ben het er dus helemaal mee eens

ik ben bij mijn eerste opinie gebleven: ik kan weinig verkeerd zeggen over dit album, maar er zit ook niet echt veel spannends/moois/opwindends tussen... te goed om slecht te zijn, en te zwak om echt goed te zijn.

Misschien dat de huidige concurrentie met Nine Inch Nails (zit ook in de auto-cd-player) een verloren strijd is, en dat ik daardoor er niet in slaag om dit werkelijk een kans te geven.

Of misschien is het gewoon niet goed genoeg voor mij...

Ik heb hem nu 20 keer gehoord en natuurlijk is Resist nog steeds de topper maar ik vind deze ook erg good. Heb zelf de versie met 2 bonustracks Freaks of Nature & Overkill remix via Amazon.de. Heb ze live gezien in Bristol en dan zijn ze gewoon bij de beste live-acts die er bestaan. Uitverkochte concerten in UK. Overkill is niet de sterkste single, wachten op Guilty die blijft veel beter "hangen". Er komt ook nog een derde single maar daar zijn de fans nog niet over uit. Sian Evans is gewoon één van de beste zangeressen ter wereld.

Het eerste album wat ik van Kosheen hoor. De score is een stuk lager dan de andere albums, maar ik vind hem echt heerlijk! Ben dus ook erg benieuwd naar de andere 2! 4*

Ik ken Kosheen natuurlijk van de hits Hide U en Catch. Hide U heb ik nog als single gekocht, wat ik toen nog wel af en toe deed. Met name het nummer Empty Skies, die er ook op staat vindt ik daarvan erg goed.

Dit album klinkt vrij lekker, wat rustiger allemaal, maar heeft niet een nummer dat er echt bovenuit springt. Ook was er niet echt een nummer die ik erg zwak vond.

Ik vind dit nou wel een van de betere albums van 2007. Ik kan hem niet zat worden, hij blijft rondjes draaien in mijn cd speler.

Het album begint erg tegen te steken vanaf de 8de track. Alles wat er na komt vind ik overbodig en gezaag. Dus middelmatig album. Ik had er meer van verwacht!!! 2.5/5.

Minder dan Kokopelli. Misschien ook wat minder verrassend, Kokopelli was een complete eyeopener na het drum 'n bass werk van de voorganger. Damage is iets rustiger dan Kokopelli en daar zit nou net de clou. De stem van Evans is daar minder geschikt voor en het zaakje dreigt daardoor wat in te storten ondanks de goede songstructuren. Toch (een afgeronde) 3.5*

Laag gemiddelde, lekker melancholisch album van kosheen, niks mis mee.

Vandaag gekocht voor een tientje..ben eens benieuwd, hebben me gezegd dat het een mix is van zware Ambient met Delerium invloeden.

Lekker album...de muziek is te gek..de zang van Sian is beautyfull, geven de cd een heerlijke sfeer. Ook het tranquil-gedeelte in de nummers is heerlijk.

Fijne cd ben nu bij het laatste nummer.