Avishai Cohen - Cross My Palm with Silver (2017)

Over het vorig jaar verschenen Into the Silence was en ben ik lyrisch. Avishai Cohen leerde ik kennen door de andere Avishai Cohen, ook uit Israël, maar dan een jazz-bassist.

Inmiddels heb ik de bebaarde trompettist al live meegemaakt en ken ik meer werk van hem. Ik vind zijn vorige album duidelijk de meest toegankelijke, zoals ik het werk van bassist Cohen sowieso over de hele linie toegankelijker vind.

Het kostte me dan ook wat meer moeite om in dit album te komen. Hier moet ik veel meer mijn aandacht erbij zien te houden en heel af en toe vind ik het iets too much.
Gelukkig is het album niet al te lang waardoor het een prima rit is waarvoor je gewoon wat meer tijd nodig hebt, want ook hier is het gebodene zeker weer heel fraai.

Into the Silence ken ik helaas nog niet (behoudens één stuk dat ik per ongeluk eens hoorde, misschien op FIP Radio), dus kan over dat album niet oordelen, maar ben er wel benieuwd naar geworden. Dit tweede album voor ECM namelijk is bij mij behoorlijk aangekomen. Het raakt een snaar in mij, het beroert mij zeer. De sfeer van dit album vind ik pure poëzie - als je zó trompet kunt spelen, dan ben je in mijn ogen een hele grote. Ook van de pianist en de drummer heb ik erg genoten. Het is, met dank waarschijnlijk aan de producer, volmaakt in evenwicht en de opname is prachtig, maar dat ben ik van ECM wel gewend. Eén van de albums van het jaar voor mij, dat is al zeker.

Jammer dat niet al z'n muziek op Spotify / Youtube te luisteren valt (om zo te besluiten het wel of niet aan te schaffen). Dark nights vond ik erg mooi. Dat album (zijn enige die ik ken) krijgt op allmusic ook een veel hogere waardering dan hier. Zijn zijn platen erg verschillend qua stijl?

Heel erg wil ik niet zeggen.

Live ook erg goed vind ik. Ik zou zeker ook zijn andere albums nog proberen te beluisteren.

Ga ik maar eens doen en meneer in de gaten houden. Ik hoorde al goede geluiden over NSJ inderdaad.

Sympathieke kerel ook. Na afloop heel even met hem gebabbeld. Overigens vind ik de andere Avishai Cohen ook goed. Anders, en vrij gevarieerd.

Heb vanmiddag nog wat albums van deze Avishai geluisterd en ze verschillen inderdaad toch wel behoorlijk, dus daar moe tik op terug komen.

Wat een mooie en smaakvolle sound heeft Avishai.
Ik vind de begeleiding op piano van Yonathan Avishai ook erg mooi. Beide heren hebben ook samen als duet een plaat opgenomen.

Maar deze plaat is opgenomen als kwartet (met drummer Nasheet Waits en bassist Barak Mori). De muziek heeft hier en daar een beetje een Miles Davis-feel, maar de heren weten toch ook hun eigen weg te vinden. Ik denk ook met name door het mooie pianospel van Yonathan.

Wat niet wegneemt dat Cohen geen mooie sound heeft. De man heeft een heerlijke dynamiek en vertelt mooie verhalen via zijn instrument.