Lea Porcelain - Hymns to the Night (2017)

Het debuutalbum van het Duits/Engelse Electronic / Post-Rock / Post-Punk duo. Vele nummers hebben een fijn donkere sfeer maar met een redelijk goed verstaanbare zanger (doet denken aan Ian Curtis).

Het openingsnummer Out Is In was de eerste single en vind ik nog steeds het beste van de 6 uitgebrachte singles, gevolgd door het gruizige Warsaw Street

Ze hebben ook een matige Post Rock versie gemaakt van Bruce Springsteen's Streets of Philadelphia, die terecht niet op het album staat samen met nog een single.

Voorprogramma van Alt-J vanavond. En dit klinkt inderdaad best goed, zeg! Bedankt voor de omschrijving.

Bij de eerste beluistering vond ik deze plaat uitzonderlijk eendimensionaal. De doom en gloom van de vroege 80s in het post-apocalyptische landschap van na de bom, die gelukkig nog steeds niet gevallen was. De muzikanten trokken zich daar echter niets van aan en ik haakte toen muzikaal totaal af.

Die vooroordelen bleven wel. Daardoor hoorde ik de prettige kanten van Hymn To The Silence dan ook totaal niet. Die kwamen wel naar voren bij de volgende beluistering en die daarna. Ik merkte de momenten dat Lea Porcelain de danskant van The Cure toelaat in het Joy Division landschap en zij de muziek van Tubeway Army wonderwel vermengt met de popkant van Soft Cell, tot wonderlijke popmelodieën. Daarnaast is een groot gedeelte van het album dansbaar, duister, maar zeker dansbaar. Wat in eerste instantie helemaal wegviel, waren de momenten van contemplatie, waarin zelfs een band als Alphaville doorschemert.

Het contrast tussen de hoes enerzijds en de titel en de muziek anderzijds is zo heerlijk groot. Het dekt de lading volledig niet, maar is wel echte kunst. Valt direct op. De muziek is meer van het soort dat graaf Dracula op doet staan. Het licht betekent zijn directe einde. Een teken dat er ook niet echt iets is om bang voor te zijn bij Lea Porcelain. Flirten met het duister terwijl we feesten op hun muziek.

Het blijft altijd fijn om te merken dat afgaan op de eerste indruk lang niet altijd verstandig is. Feit is wel, dat die er altijd is. Soms heeft het instinct gelijk, maar maar al te vaak is toegeven aan de eerste impuls een garantie om heel veel fijns te missen. Ik ben dan ook blij dat ik Hymns To The Night nog eens heb opgezet.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Lea Porcelain kwam ik op het spoor toen ik las dat ze in het voorprogramma van alt-J zouden staan. Dat schept verwachtingen! Ik had niet direct een postpunkband verwacht, maar Out Is In en Warsaw klonken interessant genoeg om het hele album eens een kans te geven.

Helaas hoor ik vooral veel van hetzelfde: trage, donkere postpunk met lage zang en veel galm. Het zal ongetwijfeld tijd vergen om alle nummers goed op me te laten inwerken, maar op het eerste gehoor vind ik deze muziek niet interessant genoeg om er daadwerkelijk zoveel tijd en moeite in te gaan steken.

Singles Out Is In en A Year from Here zijn interessant, omdat ze qua sound wat afwijken van de rest. Warsaw en Remember vallen in de smaak, omdat de lome postpunk die dit album domineert op deze twee songs het best is uitgewerkt.

Remember vind ik met zijn weemoedige klanken het meest geslaagde nummer en zie ik wellicht mijn Song top 10 van dit jaar nog wel halen.