Kevin Ayers - Rainbow Takeaway (1978)

Kevin Ayers is ex-lid van The Soft Machine en bevindt zich muzikaal zo ongeveer tussen Syd Barrett en David Bowie in, hoewel dat niet helemaal eerlijk is om te vergelijken, aangezien Kevin in dezelfde tijd op kwam. Het zit voornamelijk in de fantasievolle arrangenten en vooral de vriendelijke gekte van de vroege Pink Floyd. Paranoïde junkie (zo, nog een Burroughs-titel genoemd!) ontboezemingen over octopussen en ratten blijven achterwege, wat wel zo fijn is op zo'n opgeruimd plaatje.

Hier is het geluid erg toegankelijk, sommige nummers hadden zo op Radio Gelderland gekund, mits naar 2 a 3 minuten gebracht en ontdaan van allerhande gekke geluiden. Ik lul niet, ik hoor dergelijke nummers geregeld langskomen, zoals die ook hier op vinyl zijn geperst. Alleen neemt Kevin wel eens een pilletje of een flinke pretsigaret. Nooit te veel natuurlijk, voor je het weet ga je bij je moeder wonen en cactussen kweken.

Favorieten zijn het spiegedelische voortdenderende "A View from the Mountain", waarin allerlei flipperkastengeluiden opborrelen. Afsluiter en andere favoriet "Hat Song" is akoestisch en draait om goede publieksparticipatie. Ondanks dat de tekst vast grappig is bedoeld, weet hij me ook te roeren. Dank je, Kevin.

"You say you like my shirt
My shirt
You say you like my hat
My hat
Oh but you never say you like me
Or something nice like that
What about me?
What about me?
What about me?
What about me?
Is it just an envelope that you can see?"

Eergisteren de ochtend begonnen met deze cd en vervolgens zat ik constant met "Blaming it all on love" in mijn hoofd. Dat ging echt tot 's avonds laat door.
En nu lees ik dat Kevin Ayers eergisteren in zijn slaap is overleden.
Jammer, weer een icoon minder. Hij heeft mijn jeugd echt opgevrolijkt, vooral met zijn "Yes we have no mananas"-elpee.

Ja, goede muziek die zonder plat te zijn erg vrolijk is. Kevin Ayers is een uniek geval in de muziek, veel geroemd om zijn psychedelica, maar wat mij betreft vooral een originele liedjesschrijver, wars van mode, en niet blijven 'hangen'. Zeer warmbloedige en positieve songs, laconiek uitgevoerd, die niet onderdoen voor het beste werk van de Beatles. Elke plaat is de moeite waard.

Het is inderdaad opvallend hoe konstant van ( bovengemiddelde ) kwaliteit zijn platen zijn. Deze is ook weer niks mis mee. Ben alleen wel blij dat de Hat Song niet dezelfde oeverloos doordreutelende uitvoering krijgt als bij zijn live shows in de vroege 70s.