Schammasch - The Maldoror Chants: Hermaphrodite (2017)

Schammasch toornt boven het maaiveld uit, sterker nog, ze leiden (black en occulte) metal naar alternatieve wegen. In deze beschouwing ga je geen verwijzingen naar andere bands meer vinden, dat pad is belopen. Schammasch is veel groter aan het worden dan wat hen tot nu toe wordt toegedicht. Ik ben onder de indruk van hun visie en muziek en hun geloof daarin. Deze aspecten dringen zich steeds vaker en beter aan de luisteraar op; Triangle was al een uitnodiging om Schammasch naderbij te halen (het optreden op roadburn was adembenemend): Hemaphrodite is geen uitnodiging meer, maar een dwingende wegwijzer. Voor henzelf, voor mij en voor andere bands. Dit album is een toolbox om volwaardige nieuwe albums te produceren.

Zo kort op het majestueuze Triangle komen de zwitsers met deze 'EP' die vermoedelijk dus veel nadrukkelijker gaat bepalen wat de richting van Schammasch gaat worden, dan dat Triangle dat deed. Dat is een verrassing. In ieder geval voor mij (naar ik begreep voor de band zelf niet, Triangle 'was niet goed (genoeg)'.
Het viertal heeft nl aangekondigd dat dit het eerste deel is van 3 experimentele platen, die gebaseerd zijn op een boek: Les chants de Maldoror, een roman van ene Ducasse. Ga je niet meer vinden in je lokale bookstore: Ruim 150 jaar oud.
Dit deel, Hemaphrodite, beschrijft iig het deel waarin 'de' hemafrodiet in conflict met zichzelf ligt en tegelijkertijd de genadeloze afwijzing van de maatschappij een plaats moet geven in dat conflict. Dat lukt niet. Het isolement, de (zelf)afwijzing en zelfhaat zijn zijn/haar deel. Hoe actueel kan geschiedschrijving zijn? Ik ga dit tekstueel uitpluizen.

De ijzige BM is op deze plaat niet meer te vinden, de snelheid van drumwerk en riffs is voor oud schammasch begrippen laag. Maar dus niet verdwenen, mn tweede deel van de plaat voert het tempo soms op.
Het gaat slechts alleen nog om het geheel, om de atmosfeer, deze plaat spreekt en predikt, daar leent de ijzige BM in pure zin zich amper voor. Ambient, spoken word, koorgezang, doom, tribal en drones dragen derhalve een grote verantwoordelijkheid op dit zwaar beladen en grotesk aandoende kunstwerkje.
Blastbeats en opvoerende tempo (nog zeker frequent voorkomend) staan in dienst van het geheel en dienen nergens een behoefte om 'bruut' te worden of om aan te zetten. De atmosfeer van de plaat (donker, duister, verhalend) is alles, geen nummer op deze plaat en/of geen instrument is pretentieus, alleen het geheel is dat. De atmosfeer is alsware het zwarte gat, de zware massa, die alles om hem heen aantrekt, verplettert en tot zich neemt en daardoor alsmaar groter wordt. Waanzinnig mooi.

Dit is een must hear. Ik kijkt uit naar het tweede deel.

Boek was voor mij niet te lezen zonder enige duiding, een koortsig aandoend literair stuk (soms echt mooi, soms ... waanzinnig) , van een wereldvreeemde angstige medemens (afgezet tegen het almachtige geloof) die de scheidslijn tussen zichzelf en de wereld in ieder geval anders beschouwde dan een gemiddeld mens. Een kop en een staart is er niet in te ontwaren, hoewel Lautreamont het wel bewust heeft opgedeeld in gezangen, dus structuur, bleven het voor mij wat losse flarden. Mss ben ik niet belezen genoeg.

Aanleiding voor mijn schrijven in deze chat: het vervolg wordt as vrijdag door schammasch uitgebracht. Schammasch - The Maldoror Chants: Old Ocean (2024) - MusicMeter.nl