Robin Trower - In the Line of Fire (1990)

Hier vaart Robin Trower een meer AOR/hardrock-koers (wat toen ook erg populair was). Niet veel blues op deze plaat, maar meer bluesy hardrock ála Y&T en Bad Company. Redelijke songwriting, enthousiaste en energieke nummers, goede zang van Davey Pattison en uiteraard vurig gitaarspel van Trower zelf.

Inderdaad meer AOR richting hardrock, in plaats van de bluesrock waarmee hij zijn bekendste platen vulde. Maar zeker een goed album in dat segment. Klinkt ook geluidstechnisch heel goed, met dank aan oudgediende Eddie Kramer.
Ik dacht nog even: wat klinkt zijn stem anders dan in de jaren zeventig. Maar als ik de credits mag geloven, zingt Robin Trower hier niet zelf. Hij laat de vocalen over aan Davey Pattison. En ik kom er nu pas achter dat Trower in de jaren zeventig ook al niet zelf zong. Toen was James Dewar de zanger van zijn powertrio.

Plaat werd oorspronkelijk uitgebracht op Atlantic, de heruitgave is van Wounded Bird (ik heb een correctie ingediend). En die laatste is recentelijk weer één op één gekopieerd door ons eigen Music on CD-label. Is dus weer volop te verkrijgen voor een redelijk zacht prijsje. Alleen op CD, dat dan weer wel.

Ik heb die correctie ook al ingediend (van het label).

In het begin van de website was er minder controle op labels, en zodoende zijn er nog talloze platen op de site met een reissue-label als label. Als je Wounded Bird aanklikt, zie je nog veel albums (maar niet veel meer, zoals eers), en er zou eigenlijk geen enkele plaat van Wounded Bird mogen zijn.

Terug naar deze plaat: inderdaad ook een prima productie. Prima te streamen ook via Tidal. Van Trower heb ik voornamelijk die eerste jaren zeventig-albums op vinyl. Ook om de gave, mysterieuze hoezen.

Ik heb weleens wat dingen (o.a. Bridge of sighs schiet me zo te binnen) van Trower geprobeerd. Nooit onder de middelmaat maar op enkele nummers na ook nooit een heel album dat over de hele linie sterk was. Deze maar eens gaan checken dan. Wie weet...

Ben bang dat hier hetzelfde voor geldt. Ik kan er wel van genieten, maar het knalt net iets te weinig, vind ik. En voorzover ik het kan beoordelen heeft elke Trower-soloplaat wel een paar zwakke(re) nummers. Aan de andere kant: ik ken en heb er maar een paar. Zijn jaren zeventig-werk vind ik meer een eigen smoel hebben. Zijn tachtig-albums neigen sterk in de richting van Badco, The Firm, dat werk. Stevige rock, maar nooit echt hardrock, met toch nog best wel veel blues-invloeden. Isn't it time is een naar mijn idee enigszins mislukte cover van het nummer van The Babys.

De eerste vier Trower-platen heb ik steevast boven de 4* gewaardeerd. Bovenaards goed, wat mij betreft. Maar ik heb in vergelijk met anderen een heel afwijkende smaak, ik waardeer de eerste Gov't Mule-platen ook erg hoog, terwijl iedereen hier ze heel laag beoordeelt.