Feargal Sharkey - Wish (1988)

Vanochtend trof ik bij dit Wish tien stemmen aan met een gemiddelde score van 2,85. In schoolcijfer is dat een 5,7. Van dit album werden geen hits getrokken en onbekend maakt onbemind. Toch is een 5,7 véél te laag voor dit album vol kwaliteitspop. #Dattuhetmaarweet.

Net als op de voorganger klinkt een mix van jaren '80 pop en soul, die in prima liedjes zijn gegoten. Out of My System bijvoorbeeld, een heerlijk midtempo liedje, of het snellere Strangest Girl in Paradise en If This is Love. Bovendien is de muziek niet overgeproduceerd, wordt er gebruik gemaakt van echte blazers en figureert een keur aan bekende en geroutineerde sessiemuzikanten, zoals gitarist Waddy Wachtel, toetsenist David Paich, bassist Leland Sklar en drummer Steve Jordan. Met producer Danny Kortchmar werd het zo een sterk album, waar op afsluiter Safe to Touch zelfs een sitar opduikt.

En zo is het al luisterend genieten. Ik krijg zin in wijn of een witbier, maar moet nog rijden en houd het bij koffie en water, me verbazend dat een Nederlandse hit van dit Wish ontbrak. In zijn VK ging het overigens niet veel beter: More Love werd daar in februari '86 slechts #44.
Een aangename popplaat die ik niet vind onderdoen voor zijn veel succesvollere debuut. Ongegeneerd noteer ik vier sterren voor deze blue eyed '80's soul.

Hierna maakte hij nog één album, het mij onbekende Songs from the Mardi Gras (1991), waarmee iets meer hitsucces was in Brittannië. Vervolgens ging hij zich inzetten voor muzikantenrechten en werd voorvechter van schone zeeën, waar de Noord-Ier kennelijk veel binding mee heeft.
Dat klinkt als een man die betrokken is bij mens en natuur. Hierin echoot iets van zijn punkdagen met The Undertones, een genre dat onder meer stond voor een rechtvaardige wereld. Vijf dagen geleden werd hij 65, maar ik vermoed dat hij niet zijn begonia's gaat zitten bestuderen.