Masterplan - PumpKings (2017)

Mijn review op zwaremetalen.com:

Masterplan zit al jaren in een creatieve impasse en heeft na de eerste albums met Jorn Lande en Uli Kusch helaas geen sterke albums meer afgeleverd. Naar eigen zeggen is een aantal jaren geleden bij Roland Grapow al het idee ontstaan om met Masterplan een selectie van door hem geschreven Helloween-nummers opnieuw op te nemen, nummers uit de periode 1990-2000. Uiteraard zal de reünie van Helloween onder de noemer Pumpkins United hier ook een rol in spelen.

Nu is deze periode, met albums als Pink Bubbles Go Ape en Chamelion, nu niet bepaald de beste periode van Helloween. Op het enige relevante en veruit sterkste album uit zijn periode met Helloween, Better Than Raw, heeft hij geen enkel nummer bijgedragen, dus is dit album op deze release ook niet vertegenwoordigd.

De nummers die wel opnieuw zijn opgenomen klinken zwaarder en heavyer dan de originele versies (de nummers uit de Kiske-periode worden ook in een lagere stemming gespeeld) en passen prima in de Masterplan-sound. Het geheel is voorzien van een stevige, moderne productie, waar helaas wel alle dynamiek uitgeslagen is. Het is verfrissend om deze oude nummers in een nieuw jasje te horen, en misschien moet de conclusie in retrospectief ook wel zijn dat de muziek uit zijn periode bij Helloween toch niet zo slecht was.

Ik vind het maar een idiote release. Al die heropnames voegen bijna nooit ene reet toe aan de originelen. Deze ook niet. Wat een creatieve armoe. Chameleon, Pink Bubbles en Master Of The Rings waren helegaar geen slechte albums. Ze kwamen enkel in een tijd dat dit soort metal even niet hip was. Waarom doet die Grapow dit niet via een liverelease ofzo?

Helemaal met Icon E eens! Volslagen kansloze release dit wat mij betreft. Wat moet je aan de al bestaande opnames toevoegen? Met name de nummers met Kiske zijn van origine al prima. Daar doet een andere (vaak mindere) zanger alleen maar afbreuk aan. Nee, ik heb het idee dat Grapow uit pure wraak dan wel rancune omdat hij niet in de plannen voor komt van de reünie, dit album op de markt kwakt.

Dat is inderdaad de reden dat hij deze plaat heeft opgenomen. Dat heeft hij toegegeven in een interview in de aardschok.

Ah oké. Die ligt hier nog. Ben er nog niet aan toe gekomen om 'm te lezen. Gaat mee in de tas op vakantie. Wie weet

Inderdaad een erg nutteloze release. De Helloween versies zijn in elk opzicht superieur: productie, zang, energie... Rick Altzi vind ik echt een ondermaatse zanger, zeg. Hij staat ook erg zacht in de nummers, maar aangezien ik dat gevoel ook had bij Novum Initium denk ik dat hij gewoon niet harder moet, want dan is ie nog vervelender. Vooral de nummers die Kiske oorspronkelijk zingt zijn echt gewoon slecht gezongen. Toch 3* omdat het prima wegluistert. Het zijn dan ook zeker geen slechte nummers, maar ik prefereer de originelen.

Los van het feit dat ik heel goed begrijp dat Roland Grapow en Uli Kusch recht willen blijven doen aan het Helloweenspul dat met hen tot stand is gekomen, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat PumpKings best wel mislukt is. Steengoede songs zoals The Chance, Mr. Ego en Time Of The Oath missen hier alle nuances die de originelen juist wel hadden. Dat komt niet in de laatste plaats door vocalist Rick Altzi. Altzi is iemand die graag Jorn Lande nadoet maar geen enkele soul in de nummers weet te leggen. Soul die Michael Kiske juist toevoegde aan The Chance. Ik had Time Of The Oath ook willen noemen, maar die zang van Andi Deris daarop is ook niet al te best. Terwijl het echt een uitstekende epic is.

Wat wel had kunnen werken, is een liverelease met Helloweennummers die door de 'echte' Helloween genegeerd worden. Op de jijbuis zie je een goed voorbeeld van, nog een keer, Time Of The Oath die op een wervelende manier gebracht wordt. Ook door schreeuwlelijk Rick Altzi. Het kan dus wel. Maar niet via een flauwe studiorelease zoals deze.