Narcosatánicos - Body Cults (2016)

Beluister deze plaat: Body Cults

In 2017 zag ik deze band live in de Hall of Fame in Tilburg. Er was weinig publiek (30 man ongeveer), maar het merendeel liep (waaronder ik) na het optreden met het vinyl (+cd) van Body Cults naar buiten. Het was dan ook een van de vetste optredens die ik dat jaar heb gezien.

Narcosatanicos zou waanzinnig goed passen op festivals als Roadburn en Le Guess Who?. Zelfs op plaat voelt het alsof je in een stomend zaaltje staat. Deze plaat klinkt vaak als een hele smerige versie van King Crimson (denk 21st Century Schizoid Man), alsof het door een sludgeband gespeeld zou worden met meer piepende en scheurende saxofoonpartijen. Ook komt de wilde energie van The Stooges ten tijde van Fun House naar voren en de kakofonie, drone, verzengende climaxen en fysieke ervaring van Swans.

Ik sluit me aan bij de rake beschrijving van de heer Cappuccino. Dit klinkt als een logge mammoettank die zich een weg baant door de stonerrock. Ik moet af en toe ook wel denken aan een band als Sleep. Soms is deze plaat misschien net wat té monotoon en vuig, maar dan is er altijd nog die heerlijk prominente saxofoon. Prachtig hoe Matamoros elegant om de sax heen danst, als een welkom rustpunt na al dat geweld. Ja, dit album zal ik binnenkort wel weer eens opzetten, denk ik.

Dit album trapt fraai af met Vulvic Church, en meteen worden de troeven van dit Deense gezelschap duidelijk: een prominente rol voor de smeuïge sax, die wel wat doet denken aan de LP Fun House van Iggy & The Stooges; intense vocalen à la Michael Gira van Swans; en een immer voortstuwend ritme. De adempauzes zijn maar karig aanwezig; Matamoros is de uitzondering, en die komt dan nog 'ns op een uiterst welgekomen moment.

4 sterren