Boris - Dear (2017)

Blijkbaar had dit het laatste album van Boris moeten worden, maar door de Pink-tour vorig jaar heeft de band er weer zin in, Dear is dus gewoon een nieuw hoofdstuk geworden in het inmiddels 25 jaar bestaande Boris.

De eerste track: Absolutego

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren een week voor de officiële release via een stream van NPR first listen

Bedankt voor de link naar de stream, E-Clect-Eddy! Ontzettend benieuwd naar deze plaat.

Het gaspedaal erop is echt een uitzondering bij Boris op Dear. Op het recentere werk werd er wat meer opzwepend en toegankelijker gespeeld, maar de Japanners gooien je nu genadeloos hard in het diepe met D.O.W.N (Domination of Waiting Noise) en Deadsong. Drone is het devies en we keren terug naar de wortels van Boris, ook op de smerige sludgy kraker Absolutego, die naar een oude plaat van de band is vernoemd.

Daarna gaan we wat meer de melancholische richting in en krijgen we een melodieuze, maar loodzware Boris te horen. Het meeslepende fluisterende en uithalende Beyond is de enige track waarop Wata zingt, dat vind ik jammer. Het contrast tussen het dreunende gitaarwerk en de softe Japanse meidenvocalen vind ik namelijk fantastisch. Biotope is een heerlijke track met galmende new wave-gitaren, alsof ik een Japanse versie van Sólstafir hoor. Daarna komen er paar mokerslagen met flink wat uitwaaierende passages en dan krijg je een pareltje: Dystopia (Vanishing Point). De opbouw is fantastisch en de ontlading meesterlijk. De lange gitaarsolo van Wata gaat echt door merg en been, iedere noot is raak. De titeltrack is weer een dreunende dronemetaltrack, maar ik had Dystopia liever als afsluiter gewild.

Dear is een sterke plaat die behoorlijk duister en onheilspellend is, toch blijft de melodie grotendeels voorop staan. Op een aantal momenten is Boris net iets te langdradig van stof en daarom geef ik vier sterren in plaats van 4,5*.