The Magpie Salute - The Magpie Salute (2017)

Hoppa, en ook Rich Robinson blijft gaan. Nu niet meer solo, maar wel met topmuzikanten waaronder een aantal Crowes. Omission klinkt alvast heel lekker. Hard aan twijfelen om naar Blues Peer te gaan waar deze band al zal spelen.

Ik hoor goede berichten over deze band! Liefhebbers van de Crowes ten tijde van hun debuut, By your side en ook Southern harmony, moeten dit zeker eens een kans geven. En aangezien ze op de Zwarte Cross spelen (waar ik dit jaar toch al naartoe ga met collegae) ben ik maar eens wat gaan luisteren. En inderdaad, dit klinkt erg lekker. De passie, bevlogenheid en rock & roll, die ik bij de Crowes het overgrote deel van hun carrière zo mistte, zijn hier in ruime mate aanwezig!

Groot Crowes fan, dus ben blij dat ik ze ga zien op Bospop over een paar weken

Wow. War Drums. Als the Allman Brothers Band: Hot 'lanta. Gigantisch gitaarwerk.

Ik zie dat ik in mijn eerdere bericht nogal positief was over dit album. Daar kan een behoorlijke streep doorheen. Na nog een aantal luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat ik het maar een zeer matig album vind. Het opent met de eerste 3 nummers veelbelovend. Met name Omission vind ik erg geslaagd. Maar na die 3 nummers begint de ellende; veel te lang uitgesponnen, nietszeggende nummers waar maar geen eind aan lijkt te komen. Ik krijg het gewoon niet voor mekaar om het hele album in 1 x uit te zitten. Zó saai! Muzikaal zit het allemaal goed in elkaar. Maar er gebeurt mij gewoon veel te weinig in de nummers. Het kabbelt maar voort. Ik refereerde hierboven aan de Crowes albums als het debuut en By your side. Nou vergeet dat maar.

Het is inderdaad niet van hetzelfde niveau als de vroeg Black Crowes albums, maar voor mij toch wel een ruime voldoende voor deze (bijna) reünie.

Goin’ Down South is een briljante track.

Dit is natuurlijk gewoon een live-album, op de openingstrack na dan. Ik snap dan ook niet waarom deze bij de reguliere albums staat... Wiser Time en Time Will Tell zijn Black Crowes-covers, die live in onvervalste kraaienstijl tot epische proporties uitgerekt worden... Dat is ook niet mijn ding, ik hoor dan liever de studioversie.

The Magpie Salute kun je beter beoordelen op de twee studio-albums van ze, High Water I & II.

Klopt! en met name deel II kan me tot m'n eigen verbazing erg bekoren. Had ze na dit album een beetje links laten liggen. Maar hoorde onlangs een aantal nummers van het nieuwe album en die verrasten me in positieve zin.

Ik vind dat de gebroeders Chris en Rich Robinson in hun solo projecten beter en gedurfder klinken als in de BC tijd. Echter zij komen vnl goed uit de verf door de waanzinnig vaardige gitaristen Paul Stacey en Marc Ford die hen begeleiden met messcherpe gitaar solo's. Brotherhood en magpie salute ga zo door!!

Hoop ze eens live te zien/horen