Lila Downs - Salón (2017)

Latin feestje dit weekend! Nadat eerder Shakira al een nieuw album aankondigde deed Lila Downs een dag of wat later hetzelfde al was er al langer het gerucht dat er eentje aan zat te komen.

Ook dit keer weer een volledig Spaanstalig album, het laatste Engelstalige album is al weer van 10 jaar geleden. Dat vind ik prima want voor Shakira en Lila Downs gaat hetzelfde op, hun Spaanstalige albums / nummers zijn, wat mij betreft, altijd beter dan de Engelstalige versies. Ze klinken meer doorleeft en meer verbonden met de inspiratie/motivatie achter de nummers.

Het protestlied El Demagogo / The Demagogue was een reactie op de presidentiële verkiezingen in de VS en staat hier niet op. Wel is al Peligrosa (gevaarlijk of gevaarlijke vrouw) al eerder op single verschenen en daar kwam gisteren de klassieker Un Mundo Raro bij, wel bekend van de overleden legende Chavela Vargas en geschreven door die andere overleden legendarische Mexicaans tekstschrijver / volkszanger José Alfredo Jiménez

Ook 2017 heeft er alle schijn van een heerlijk muzikaal jaar te worden.

Palabras de Mujer is de volgende single die uitgebracht is en ook deze is net als Un Mundo Raro ingetogen.

Een mooie intro met een eenzame trompet, later komt deze terug in een ballad stijl die doet denken aan de 60s en 70s met ingetogen viool, die wel wat zigeunerachtig klinkt.

er staan een paar leuke nummers op, maar als geheel valt het een beetje tegen. Bijvoorbeeld de ballade-achtige latin pop, die teveel lijken op die typische latin pop ballades, waarop eigenlijk muzikaal niet veel te beleven valt. Beetje dertien in een dozijn. Wat mijn betreft blijft ze dichter bij de folk en dan het liefst wat bruisende en energieker, en dat zijn ook op deze plaat de nummers die ik het leukst vind.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lila Downs - Salón, Lagrimas y Deseo - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Al weer iets meer dan tien jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van Lila Downs.

Hoewel ik zeker geen groot liefhebber of kenner ben van Mexicaanse muziek, vond ik zowel Una Sangre (One Blood) uit 2004 als La Cantina: "Entre Copa y Copa..." uit 2006 uitstekende platen en was ik op dat moment zeker van plan om Lila Downs te blijven volgen.

Dat heb ik vervolgens niet gedaan, maar toen ik deze week de nieuwe plaat van de Mexicaanse zangeres voorbij zag komen, was ik toch weer nieuwsgierig.

Lila Downs werd geboren in Mexico, groeide op in de Verenigde Staten, maar opereert nu al weer een tijdje vanuit Mexico Stad. Ook op haar nieuwe plaat Salón, Lagrimas y Deseo maakt Lila Downs weer traditionele Mexicaanse muziek, maar het is muziek die ook onze Westerse oren zeer moet kunnen bevallen.

Salón, Lagrimas y Deseo is voorzien van een redelijk ingetogen instrumentatie, waarin alleen de Mariachi trompetten en de strijkers flink mogen aanzwellen. Door deze trompetten klinkt de muziek van Lila Downs ontegenzeggelijk Mexicaans, al hoor ik ook wel overeenkomsten met de Portugese fado, zeker wanneer de instrumentatie sober wordt gehouden en alles draait om het imposante stemgeluid van Lila Downs.

Het is een stemgeluid dat kracht lijkt te ontlenen aan de zo herkenbare trompetten en af en toe wat steviger aangezette strijkers, maar Lila Downs imponeert ook wanneer vrijwel alles aan komt op haar stem.

De warme, krachtige en veelzijdige stem van de Mexicaanse zangeres voorziet Salón, Lagrimas y Deseo van veel passie en emotie, waardoor je de muziek van Lila Downs niet alleen maar moet opzetten als soundtrack voor een mooie zomerdag. Op zo’n mooie zomerdag komen de Mexicaanse klanken overigens wel beter tot hun recht dan op een grauwe Hollandse regendag.

Ik ben zoals gezegd geen groot liefhebber of kenner van Mexicaanse muziek, waardoor ik de muziek van Lila Downs niet kan vergelijken met die van haar soortgenoten. Gezien de waardering die Lila Downs de afgelopen jaren binnen en buiten Mexico heeft geoogst ga ik er echter van uit dat de Mexicaanse zangeres in eigen land behoort tot de top.

Ook buiten het land waarin ze is geboren moet Salón, Lagrimas y Deseo succesvol kunnen zijn, want ontoegankelijk is de nieuwe plaat van Lila Downs zeker niet. Salón, Lagrimas y Deseo neemt je mee op een mooie reis door een warmbloedig muzikaal landschap dat voor de meeste lezers van deze BLOG vreemd zal zijn, maar het ontdekken echt meer dan waard is. En vind je het toch net wat te traditioneel? Probeer dan de nieuwe Spaanstalige plaat van Shakira eens, want ook die is verrassend sterk (en niet te vergelijken met haar Engelstalige popplaten). Erwin Zijleman

Vandaag eindelijk toe aan de eerste beluistering van dit album.

Deze is meer te vergelijken met Border (La Linea) (2001), een album waar Latin Jazz heel veel ruimte kreeg. De eerste nummers klinken meer ingetogen en iets meer melancholisch dan de zonnig klinkende albums zoals La Cantina (2006). Maar gelukkig speelt Lila op al haar albums met tempo, stijl en stemming en ook hier zijn er dus wat uptempo nummers zoals El Querreque een traditioneel Huapanguero nummer dat hier een Mariachi Pop bewerking kreeg.

De stuwende kracht achter Lila's albums is haar man en muzikale partner Paul Cohen die verantwoordelijk is voor veel van de arrangementen en zelf wat (blaas) instrumenten bespeelt, ook tijdens live optredens. De afgelopen 10 jaar staan niet meer alleen in het teken van de carrière van Lila Downs want ondertussen is zij moeder (vermoedelijk van een geadopteerd jongetje), maar ook werd Paul Cohen getroffen door een ernstige ziekte en zag het er even heel somber uit voor het onafscheidelijke duo. Verder is de economische, sociale en criminele staat van moederland Mexico niet heel hoopvol. Terwijl in haar vaderland de Verenigde Staten ook donkere wolken hangen over alles wat Latino en/of immigrant is. Al die zaken lijken nu hun stempel te hebben gedrukt op dit album. Het tempo is iets omlaag, het is meer Jazzy Pop. Melancholie is iets wat in heel veel Mexicaanse muziek verwerkt is over de decennia en ook in alle albums van Lila een plek heeft, maar klinkt meer aanwezig op dit album.

Zoals vanouds is de auto-tune in geen velden of wegen te bekennen en is het warme geluid gebleven die zoals voorheen op een basis van akoestische instrumenten staat. Ook dit album sluit ik meteen in mijn armen ondanks dat het tempo iets omlaag is en minder energiek lijkt. De kwaliteit en aandacht voor composities en arrangementen is gebleven plus die prachtige stem van Lila en dat is alles wat nodig is om een prachtig album te maken.