The Tangent - The Slow Rust of Forgotten Machinery (2017)

Andy Tillson levert met Slowe Rust... wederom een kwalitatief uitstekend album af. Prachtige, sfeervolle, uitgesponnen symfonische prognummers waarin regelmatig uitstapjes richting jazz worden gemaakt. . Alleen die zang van Tillson blijft een struikelblok helaas.

Eerste twee luisterbeurten gehad.... Jeetje. Dit is zo'n album waar je echt even voor moet gaan zitten. Met teksten ook. De tweede luisterbeurt met teksten kwam al veel beter binnen. Maar het is een complex geheel, dat niet heel makkelijk te doorgronden is. Ik heb in tegenstelling tot velen nooit zo'n moeite gehad met Andy's zang. Ik weet alleen nog niet of ik zo blij met zijn drummen ben. Tuurlijk, hij drumt niet slecht. Maar ik vind het verschil met Morgan Agren toch wel erg groot. Die bracht wat meer swing in de muziek.

Er valt een hoop te genieten, maar het moet voor mij nog wel als geheel van puzzelstukjes in elkaar vallen. Daar zal ik nog wel een paar luisterbeurten voor nodig hebben. Maar ik neem nu al mijn petje af voor dit ambitieuze project. En qua teksten is Roger Waters toch echt mainstream als je sommige teksten van Andy leest. Hij blijft toch ook een beetje punk met zijn rode haren.... Schoppen tegen heilige huisjes en de mainstream.

Dit album rockt, swingt en bijt en nog veel meer. Oef wat is die Andy boos zeg. En terecht, echt zó goed dit! Het pakt niet meteen maar je hoort wel direct dat dit groots is. Meer mensen zouden zich zo druk moeten maken.