Mogwai - Every Country's Sun (2017)

Coolverine had voor mij verder in de track wat meer ingevuld gemogen qua elektronica bijvoorbeeld. Zoiets als Remurdered. Toch een boeiende broeierige track weer.

Ik vind het weer prachtig.
Kijk uit naar de nieuwe plaat

De plaat is geleaked ...

Slappe plaat

Ga hem nog een paar keer beluisteren. 1e indruk is niet wat ik verwacht had. Nog maar even laten inwerken ........... .

Flauwe plaat met weinig uitschieters en een gebrek aan een duidelijke richting. Wat mij betreft de eerste keer dat Mogwai de bal zo mis slaat met een regulier album. Jammer.

'Party In The Dark' lijkt recht van Minor Victories te komen...

Ik wacht nog met stemmen, maar ik vind het beter dan sommige reacties doen vermoeden. De drie laatste nummers maken mij redelijk gelukkig.

Sluit me bij je aan Mr.D. Ik draai hem nu een dikke week en hij begint in te werken. Zitten wat mindere nummers en een draak tussen.

Party In The Dark is fantastisch en zeker Mogwai-achtig. De rest lijken ze geforceerd te willen doen. De mannen falen daar hard in. Jammer want hier keek ik echt naar uit. Jammer dat er geen Remurdered, San Pedro etc op staan.

Zonder 1000 Foot Face had het een halfje meer geweest.

Zeer goede Mogwai, waar ik nog lang van zal genieten. Rustige opbouw in het begin van de plaat, broeierig middenstuk en 3 climaxen op het einde, met battered at a scramble als hoogtepunt... maar daar doe ik een 4-tal nummers mee tekort.

Na een paar luisterbeurten (op een goed geluidsysteem - o.a. met een Beyerdynamic T1 en JK Acoustics Reference Amp en JK reference speakers geluisterd), kan ik zeggen dat dit een van de betere Mogwai platen van de afgelopen jaren is, misschien zelfs wel van veel langer. In ieder geval stukken beter dan zijn 2 voorgangers (misschien met uitzondering van de track "How to be a Werewolf" op Hardcore will never die). En van een stuk constanter niveau dan bijv. Hawk is Howling.

De plaat is zeer gelaagd, super geproduceerd (is ook wel eens minder geweest; drum, bas en gitaar liggen dit keer echt lekker in de mix), en heeft een lekkere focus op de gitaar. Er zitten veel subtiele opbouw stukjes in, vooral gedreven door de bas (bijv op Coolverine), sowieso hele dikke baslijnen de hele plaat. In de middelste nummers neigt het soms wat naar de soundtracks die ze gedaan hebben maar dan minder gefocused op toetsen (helaas niet zo experimenteel zoals op Zidane - wellicht mijn favoriete soundtrack en/of Mogwai plaat OOIT), met 3-4 dikke uitschieters aan het einde. Zoals gezegd een plaat van constant niveau met eigenlijk geen zwakke nummers, wat op de voorgaande platen zeker anders was. Goede opbouw ook in de track volgorde, waarin zelfs tracks als "aka47" en "1000 foot face" wat mij betreft goed op zijn plek vallen.

Favoriete nummers (vooralsnog) zijn "Don't Believe the Fife" (ik bedoel, die gitaar op 4:30min is echt geniaal), "Battered at a scramble" en "Every Country's sun". Maar eigenlijk mogen "Crossing the road Material", "1000 foot face" en "20 Size" er ook zeker zijn. En "Party in the Dark" is ook gewoon lekker (wel wat poppy).

Ik denk dat dit echt een ultieme plaat is voor een goede live show - veel dynamiek, veel gitaar, veel dikke effecten, goede opbouw voor een live set. Ik was niet van plan kaarten te gaan kopen voor de aankomende shows, maar ga dat toch maar weer doen. "20 Size" live luisteren met 5 halve liters in je mik en halve knoeiend een 6e halve liter in een plastic beker lijkt me een uitstekend plan.

En oh ja, voor ik het vergeet, wat een super dik artwork! Eindelijk weer wat moois in de kast . Die hardcore set was ook prachtig, maar Rave Tapes was echt lelijk.

Bijzonder mooie Mogwai plaat. Deze heeft wel wat luisterbeurten nodig alvorens je alle laagjes mooi hoort.
Deze maand naar mijn eerste Mogwai concert. Ben erg benieuwd

En het concert in Tivoli was prachtig

Eens. Op één of andere manier vond ik juist de nieuwe nummers echt goed, hadden meer impact dan wat ik tot dan toe op plaat had gehoord. Dit effect had ik niet verwacht; ik ging 'dan maar voor het wat oudere werk'.
En verrassenderwijs is sindsdien 'every country's sun' in de huiskamer een fijne afgeleide van wat ik in de ronda heb gehoord.
Overigens had mogwai zich geen betere akoestiek kunnen wensen dan in deze zaal. Dat zal geholpen hebben om de geheimen van hun laatste worp te ontsluiten.

Ik ken de muziek van Mogwai nog maar een paar jaar. De nummers van de nieuwe plaat waren inderdaad geweldig uitgevoerd.

Vervang drumster Cat Myers deed het ook zeer verdienstelijk.

Zaal met prachtig geluid, maar wat een lelijke bak

Dat is omdat Dave Fridmann (de producer) er een enorm handje van heeft om zeer veel compressie te gebruiken, waardoor dynamiek de das om wordt gedaan en er weinig definitie is, iets dat juist ontzettend belangrijk is bij Mogwai. Daarmee heeft hij de laatste plaat van Baroness ook een minder fijne luisterervaring gemaakt. Bij The Flaming Lips werkt dat misschien wel, maar niet altijd. Met een meer transparante productie zou deze denk ik een halfje hoger scoren.

Dat zou een zeer logische verklaring zijn Don Cappuccino! Ik had geen idee. Ik zie dat hij ook rock action en come on die young heeft geproduceerd, meer dan 15 jaar geleden. Ergens moet mogwai dus gemeend hebben dat zijn productie bijdraagt aan hun nieuwe werk. Maar hoe?

Hij begon steeds beter te lopen voor me en na het concert gaat hij me steeds beter bevallen. Punt erbij.

In Minor Victories zit een bandlid van Mogwai. Vandaar waarschijnlijk de invloeden

Prachtig album van de Schotten weer. Zeer goede productie ook.