Liblikas - Wooden Spaceship (2013)

Ik ben absoluut geen metal liefhebber, dus weet absoluut niet hoe ik aan dit album ben gekomen en ook waarom ik het nog heb. Nu zijn er in metal zo ongelooflijk veel verschillende soorten dat ik daar geen wijs uit kan worden, maar ik heb waarschijnlijk twee woorden ergens gelezen, zodat deze cd toch in mijn bezit is gekomen en dat zijn progressive en psychedelisch. Misschien toch wat gedacht aan de progessieve hardrock eind jaren 70, Hawkwind etc. Dat is natuurlijk space achtig, maar 'wooden spaceship' zou toch wel in het verlengde kunnen liggen.
Eerst, Liblikas is een band uit Estonia, ik ken daar verder niets uit, dus op zich was ik benieuwd. Ook de hoes sprak me aan, beetje jaren 60 achtig.
De muziek, het is geen metal waar ik niks mee heb. Hier wordt normaal gezongen, dat vind ik al prettig. Muziek heeft wel wat weg van de hardrock jaren 70, maar er blijven metal invloeden in. In recensies worden allerlei zaken genoemd : stoner rock, sludge metal, trash metal en occasionally jazz. Bij de echte liefhebber zal een belletje gaan klinken, bij mij echter niet. Bij vergelijkbare groepen werden er een aantal genoemd waar ik nooit van gehoord, maar ineens zag ik daartussen Frank Zappa en King Crimson. Kijk dat is wel bekend. Of het echt in deze lijn ligt weet ik niet, maar het is stevig, afwisselend, metal en hard rock en soms ook wat prog elementen wisselen elkaar af.
Het is grappig dat een recensie zelfs de warmte van de folkmuziek werd aangehaald, dat heb ik er niet in gehoord.
Maar wat me normaal eigenlijk niet lukt bij metal, ik kon blijven luisteren tot het eind en dat is al heel wat.

Wooden Spaceship is een concept album. Waar gaat het over? Wooden Spaceship vertelt het verhaal van een man die ontwaakt en ontdekt in onze verbijsterende wereld te bevinden, zonder zich zijn verleden te herinneren, en wanhopig probeert hij te leven en wennen aan de dagelijkse gang van zaken in een wereld die op nodeloze drukte en haast is gericht, een wereld waarin hij nu vastzit. Tijdens zijn reis ontdekt hij een breed spectrum van nooit eerder gevoelde emoties: verbazing, waanzin, liefde, paniek. Uiteindelijk vindt hij het allemaal een beetje te veel om te verdragen en vliegt hij de vredige ruimte in.
Zou ook zo maar wat in de jaren 60 gemaakt kunnen zijn.

Altijd vreemd om als liefhebber, ook nog als eerste iets te schrijven en ik vind dat ik maar mild moet zijn met sterren.
Hopelijk neemt een echte liefhebber van deze muziek het hier van mij over en kan veel inhoudelijker commentaar geven.