Threshold - Extinct Instinct (1997)

Strakke, progressive hardrock/metal met een symfonisch randje.

Threshold + Damian Wilson = goud!

Goeie CD met veel lekker eigenwijze stukjes. Somatography en Eat the Unicorn (alleen al vanwege de titel) zijn geweldig.
Er zijn echter ook mindere nummers, zo vond ik Exposed nooit een heel goed nummer - en zeker geen goeie opener. Forever vind ik een draak van een ballad.
Maar verder: goede progmetal met een nog altijd geweldige zanger.

Tijdens een optreden eerder dit jaar bleek inderdaad dat Damien Wilson de band extra vuurkracht geeft. Op dit album klinkt de combinatie ook goed, maar live overtuigde het beter. Op de plaat kan Damien wel wat onderscheid maken, maar de muzikale grenzen worden nauwelijks verlegd in vergelijking met andere Threshold albums.

Vind deze minder dan zijn voorganger. Er springt hier niets uit. Alleen de nummers Clear en Life Flow vind ik goed. De rest is ..... een beetje saai.

Lang niet meer gehoord. Ik heb hem wel gekocht destijds. De plaat bevat veel kwaliteit. En de terugkeer van Damian Wilson was geen noodzaak, maar wel prettig.
Extinct, Instinct is wel een behoorlijk lange zit.

Eat the Unicorn is werkelijk fantastisch.

Niet mijn favoriete Threshold

Pas gekocht op oranje dubberlvinyl (Definitive Edition versie), met 4 bonus nummers.

Ik zat te denken, waarom ik toch altijd het gevoel heb, dat deze plaat zo lang duurt.
10 songs in een uur. Het valt wel mee, maar toch. Ik denk dat de songs op een gegeven moment gewoon teveel op elkaar lijken. Part of the Chaos is dan wel weer een knaller van een afsluiter.

Psychedelicatessen blies me omver, en dat deed deze plaat niet. De opvolger dan weer wel: Clone.

Hoewel ik de nummers an sich best goed vind, vind ik de zanger enigszins de zwakke schakel. Wilson is de minste zanger, die de band gehad heeft. Hij mist, zeker op dit album, kracht in zijn stem, vooral als er aangezet moet worden. Een euvel, waar veel progbands last van hadden.
Album is wel de minste van alle Threshold albums, die ik bezit.

Het probleem wat ik ooit had met deze en nog heb, is dat deze plaat gewoonweg té lang duurt, waardoor de songs op een gegeven moment teveel op elkaar gaan lijken.

De plaat start wel erg krachtig met Exposed, waar de band al hun elementen in een pakkende song verwerken: pakkende vocals hooks, multiriffage, tempowisselingen, een bepaalde groove die veel metalbands missen en goede zangharmonieën. Het niveau van deze song wordt over de lengte van de plaat niet snel meer gehaald.

Van de twee prog-epics die hier op staan, vind ik Part of the Chaos geslaagder dan Eat the Unicorn, die maar niet op gang lijkt te komen en ook een erg corny bridge heeft. Forever is een mooie ballade en Virtual Isolation een lekker groovende metalsong met een lekker refrein (en leuke woordvondsten die de tand des tijds niet echt hebben doorstaan).

Niet mijn favoriete plaat, en ik vind Damian soms wat overdrijven en hij mist (zoals ik hier ook lees bij een andere reactie) wat kracht in zijn stem. Wanneer hij voor de derde keer bij de band komt, lijkt hij wel wat krachtiger te zijn gaan zingen. Deze plaat is ook de enige met Mark Heany, waarvan de stijl eigenlijk niet zoveel afwijkt van die van Johanne James, die de vaste drummer zou gaan worden.

Overigens heb ik deze in die dagen helemaal grijs gedraaid. Ik was toen nog schoonmaker, dus heb wat riffs afgespeeld op de mop en swiffer.