Shadowland - Through the Looking Glass (1994)

In mijn ontdekkingstocht in de neo-prog, zo halverwege de jaren 90, kwam ik bij shadowland terecht. Op dat moment vond ik het helemaal geweldig, maar na 10 jaar nieuwe muziekervaringen, is dit het toch niet meer helemaal. De zang is niet geweldig, en de nummers klinken minder prog dan ik me ze herinnerde. 3,0*

Net nog even stem verhoogd, met de koptelefoon op valt er toch meer te ontdekken op dit album

Ik kan er niet meer echt naar luisteren, grotendeels ingegeven door de zang van Clive Nolan, maar verder zijn de nummers niet sterk genoeg.
De originele hoes was trouwens veel mooier.

Het debuut is meer de moeite waard dan dit werkstuk. De CD's lijken best op elkaar, maar de betere tracks zijn al op het debuut gezet. Oerlelijke hoes trouwens.

Sfeervolle plaat. Ik vind 'Half moon street' erg mooi.
Ik heb de originele versie en daarvan is de hoes inderdaad veel beter.

Nolan had zich verder niet moeten bemoeien met andere bands en zeker niet de arrogantie moeten hebben om te denken dat hij zelf ook wat talent had want dat heeft ie beduidend niet, zoals ook hier duidelijk hoorbaar, en zich gewoon moeten beperken tot het toetsenwerk van Pendragon wat hij overigens doet met bravoure.

Ik vond deze cd toen nog wel om aan te horen, zeker tov zijn voorganger, met dat ontzettende catchy titelnummer Ring Of Roses. Heb Shadowland in 1994 nog live gezien ook, ook al kwam ik voor Collage, maar ik was er toch. Nadien nog wel een grappig interview met Nolan en Groom, ook al wat het gesprek met Mick Pointer over het oprichten van Arena, waar de band toen net mee bezig was interessanter, die om een of andere reden mee was gekomen.

Overschat, puffed up, vervelend en vooral mateloos irritant vind ik het nu. Heb nog twee gesigneerde exemplaren die stof liggen te vergaren, nu.

In principe niet zo een slechte plaat, en het is logisch dat Nolan uit de schaduw van Barett wilde stappen. Shadowland is zijn eerste eigen band, met leden van Threshold (Nick Harradence en Karl Groom), maar het is het allemaal nog net niet.

Het klinkt als een demo, terwijl de songs niet eens zo slecht zijn. De productie (drumgeluid) en de matige zang verpesten het een beetje. Groom speelt dan wel weer veel van zijn typische solo's en ook Nolan tovert wat mooie zooi uit zijn synths.

Pas met Arena zou Nolan echt succes hebben. Nolan moet ergens starten, als composer, producent etc. En Shadowland was zijn leerschool. Ik snap niet waarom hij daarop moet worden afgerekend. Ik ken slechtere symfo-projecten.

Daarbij is de stem van Nolan niet eens zo beroerd. Doet denken aan The Cure..

Overigens zijn de zanglijnen erg goed gevonden en uitgewerkt.
En Nolan is eigenlijk best een leuke zanger en veel sympathieker dan enkele users doen geloven.
Hij heeft gewoon een hoop liefde voor muziek.

Het enige wat je echt merkt aan deze band en deze plaat is dat Groom en Nolan nog erg zoeken naar een goede sound. Maar de eerste 2 platen van Threshold waren ook (nog) niet super te noemen hoor.

Songs from the Lion's cage van Arena en Extinct Instinct van Threshold zijn echt goed te noemen, qua productie.

Heb dit altijd een prima plaat gevonden. Vooral door de consistente, donkere sfeer. De zang van Nolan past hier goed bij, al heeft hij natuurlijk geen top stem.
Van de 3 shadowland platen is dit de enige die ik nog weleens op zet.