Heerlijk absurd album van dit Franse gezelschap dat zich Weidorje noemt. Als loot van de Zheul tak, wat weer onder progrock geschaard kan worden, doen ze het genre alle eer aan. Heerlijk zware, repeterende, welhaast hypnotische composities die af en toe behoorlijk opzwepend zijn en echt behoorlijk rocken. De pompende bas is prominent in de mix en dat geeft de muziek een wat mij betreft lekker eigenwijs smoel. Bovendien stuwt de bas de bij vlagen zeer exentrieke muziek voortdurend op naar grote hoogten. Een soort niet te stoppen krijgsdans om het kampvuur die steeds wilder en uitbundiger wordt. Een van de voornaamste stijlkenmerken van Zheul is wel het gebruik van vaak zelfverzonnen brabbeltaal. Zo ook hier. Niet zo idioot doorgevoerd als bij groepen als Magma, maar aanwezig is het wel. Het stoort me geen moment. Sterker nog: samen met de muziek flitsen de meest bizarre ingevingen en beeldflarden door je brein, want ja, wie zegt waar de muziek over zou moeten gaan? Je fantasie kan helemaal los!
Het enige dat ik op Weidorje aan te merken heb, is dat er op dit album geen vervolg is gekomen. Doodjammer. Als je een exemplaar van dit debuut tegenkomt, niet aarzelen, maar meteen de poeplap trekken!
Aanrader!