Leviticus - I Shall Conquer (1984)

Een elpee die ik ooit in bezit had en jaren later heb weggegeven aan een zeer geïnteresseerde vriend, omdat ik 'm nooit meer draaide. Gisteren zag ik het bericht dat gitarist Björn Stigsson is overleden, wat reden was om I Shall Conquer via streaming op te zoeken. Hoe bevalt zo'n plaat, in 1985 aangeschaft bij een concert?

Ik weet nog dat ik 'm toen goed vond, al was het jammer dat de sologitaren nogal verzopen in een wolk van delay. Mijn muziekinstallatie van toen had bovendien de neiging om de de gitaren te laten overstemmen door dubbele basdrums.
Met de oren van nu (via koptelefoon) blijkt dat het gevolg te zijn geweest van de demokwaliteit. In die dagen was het voor menige studio/producer nog moeilijk om hardrock/metal op te nemen en dat valt ook hier op, waarbij de gitaren harder in de mix hadden gemogen. Na enkele minuten is echter de gewenning daar. Zeker op kant 2, waar de composities op z'n sterkst zijn, valt de muziek goed.

Op dit debuut zit Leviticus ergens op de drempel van hardrock naar metal. Dan nog een trio met naast Stigsson, Håkan Andersson (zang, bas, toetsen en de toen modieuze Taurus baspedalen) en drummer Kjell Andersson. Waar deze zijn dubbele basdrums inzet, wordt de hardrock al snel metal. Het duidelijkst is dat in He's My Life op kant 1.
Sterkste nummer vind ik nog altijd Ps 23 (de psalm), dat midtempo begint en via een gitaarsolo naar een climax opbouwt. Wat daar en elders opvalt is dat het drietal hun geluid voller maakte met sober tapijtje toetsen onder de gitaren. Toen een soort van taboe in deze stroming, anno 2026 beleef ik ze als aangenaam.

Het album uit 1984 verscheen een jaar eerder in Zweedstalige versie, getiteld Jag Skall Segra! en kreeg al in 1985 dankzij Amerikaanse distributie een nieuwe hoes. In 2021 verscheen via Girder de tot dusver laatste heruitgave.
Een in memoriam vond ik ook bij Eternal Flames. Binnenkort eens opvolger The Strongest Power beluisteren, waarop de productie was verbeterd en nadrukkelijker heavy metal klonk.