Slaid Cleaves - Ghost on the Car Radio (2017)

Lees goede berichten over deze plaat. Ben erg benieuwd.

Ja, fijne plaat

Met name de eerste helft van deze plaat; állemaal raak. Een songwriter naar mijn hart, kleine filmische verhaaltjes in 3 minuten verpakt. In de herfst komt Slaid naar Nederland voor een tourtje; moet gek lopen wil ik daar niet bij zijn

Leerde hem kennen dankzij het nummer 'Vlinder' van Rowwen Héze, die de melodie van 'Lydia' hiervoor geleend hebben. De meneer kan in de hele lange rij van onderschatte americana-artiesten.

De plaat ontdekt via de nieuwsbrief van Sugar Mountain, vind het een schitterende plaat! Kandidaat voor de jaarlijstjes. Nu eerst maar eens zijn hele discografie doorspitten!

Vertrouwde kwaliteit van deze sympathieke songwriter. Slaid leende trouwens 'Lydia' op zijn beurt weer van Karen Poston.

De Amerikaanse roots van Slaid Cleaves zijn hoorbaar in de meeslepende Americana en folk muziek die hij al ruim drie decennia maakt. Met zijn liefde voor de Amerikaanse muzikanten uit het verleden (Woody Guthrie, Tom Petty, CCR en Chuck Berry) legt hij de basis voor zijn muzikale uitingen. Deze uitingen voeren je op zijn album Ghost on the Car Radio naar de frustraties, teleurstellingen en worstelingen van verschillende personen. De nummers wisselen muzikaal gezien tussen de folk, country en rock. Hoewel zijn muziek per album weinig vernieuwingen kent weet hij ook nu weer muzikale kunstwerkjes af te leveren. De harmonieën in zang doen nummers als If I had a Heart en Take Home Pay stralen in de bezongen teksten. Ouderdom, de impact van grote bedrijven en armoede zijn een aantal onderwerpen die hij behandeld in zijn aanstekelijke nummers. Met zijn muziekvrienden draagt hij de teksten over naar de akoestische en elektrische gitaar. De warmte en menselijkheid die hij in de karakters van de nummers legt maken Ghost on the Car Radio tot een zeer geslaagd album.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De eerste helft van dit album is van een uitstekende kwaliteit. De 2de helft zakt een klein beetje in maar wordt mooi afgesloten met Junkyard. Het is niet altijd eenvoudig om uit te steken boven het maaiveld van de Amerikaanse singer-songwriters en soms slaat ook bij mij de vermoeidheid toe maar Slaid Cleaves weet die valkuil toch weer mooi te omzeilen.

Dit album weer eens beluisterd. In verhouding tot zijn vorige albums klinkt dit album een tikkeltje te gepolijst. En omdat Slaid's stem ook wat 'zalverig' is kan ik mij voorstellen dat hij niet zo'n grote fanbase heeft dan veel van zijn collega's.

Maar god, wat schrijft hij toch altijd fantastische songs! Maar ik merk wel dat ik er op dit album wat moeite voor moet doen om door het gepolijste heen te luisteren en de kracht van de songs te horen.

Op dit album heeft hij 4 nummers samen geschreven met goede vriend en collega Rod Picott. Prijsnummer is Primer Grey, zonder de overige songs tekort te willen doen.

En als je mijn commentaar hierboven wilt begrijpen: luister dan eens naar de uitvoering van Primer Grey in de uitvoering van Rod Picott op zijn weergaloze album Out Past the Wires. Juist door Rod's gruizige en ietwat gebroken stem komt het nummer tot leven.

Begin maart wordt nieuw album verwacht: Together Through the Dark