Daphni - Fabriclive 93 (2017)

Een speciale editie uit de Fabriclive serie, met 27 gloednieuwe tracks van Daphni (de naam waaronder de eclectische Canadese neo-psychedelica artiest Caribou DJ't). Erg benieuwd hoe dit gaat klinken.

“A lot of these tracks were recorded in situ in the mix itself - I'd put one track in place and instead of searching through existing music to find the track to follow it I'd just make an entirely new one. You’d expect a DJ mix where someone made each track to follow the previous one to be very homogenous. To seem like it was planned out and built in a controlled way. I think the result is almost exactly the opposite! The tracks on here pull from very diverse ends of the spectrum of music that I like/make. In the end, I just sort of charged ahead following my nose as to where the mix should head next. I hope that some of that sense of intuition translates to those listening to the finished mix”. (Bron.)

Opener Face to Face is al te beluisteren en kopen op Bandcamp.

Tin

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren voor de officiële release via een stream van NPR first listen

Geen idee wat ik moet verwachten maar door de connectie met Caribou ben ik wel geïnteresseerd.

Caribou is gewoon een "alter ego". Alleen denk ik dat het a very long shot for you wordt. Me dunkt, niet echt je kopje thee. Overigens kan je gewoon altijd al "snippets" van het werk beluisteren op de site van het label FABRICLIVE.93 - fabriclondon.com
met doorklikken soms zelfs complete DJ sets (boiler room)

Daar heb je grotendeels gelijk in, en 74 minuten is bovendien ook nog eens een behoorlijk lange zit!

klinkt als iets van Pukkelpop?

Als ik het nummer Vs hoor dan komen herinneringen aan Funky Disco en Chicago 13 (1979) naar boven, Streetplayer

Album voor later op de avond, opwarmer voor als je gaat stappen.

De gebruikte synth-klanken zijn wel erg lekker, zoals bijvoorbeeld in Moshi en The Truth

Toen zo omstreeks 1990-1991 de House en Techno mainstream werden en alles met dat sausje bedekt werd ben ik afgehaakt. Maar af en toe een avondje (of een album) daarvan overleef ik wel.

Gelukkig zitten er ook Afrikaanse en andere Wereld muziek invloeden in, vaak subtiel en niet in elk nummer en zou wordt het wel interessant gehouden voor Electro Pop Rock persoontjes als mijzelf.

Een fijne opwarmer voor de 40 jarige re-release van Saturday Night Fever (1977)

E-Clect-EddyJe vliegt wel erg rappo-clappo door de muziekgeschiedenis heen van dipso (77) naar FabricLive 93 (2017). FabricLive is overigens de wat meer avontuurlijke/eclectische variant van de tweeling Fabric/Fabriclive. Op het laatste label is een aantal uiterst boeiende releases te vinden, w.o. die van Shackleton, Four Tet en Nitin Sawhney - en die hebben geen van alle ook maar een kwart 'spin' met dipso te maken.

Je zin die begint met "Toen" en eindigt met "wel." geeft eigenlijk al aan dat je meer bijscholing omtrent dit type muziek behoeft dan zich laat aanzien en ik aankan. Ik zou het niet durven om zo te zwatelen over popmuziek en dan in één zin Tommy James & The Shondells (1967) te noemen en die zomaar naast Beach House (2017) te zetten zonder duidelijke lijnen te trekken of het toe te lichten.

Zou je een link willen leggen tussen dipso en house, kom je snel uit bij deze lieden Masters at Work

En Boiler Room sessies zijn 'performances' voor een kleinschalig publiek (invitation only) die tevens worden gestreamd en achteraf via YouTube te beluisteren/bekijken zijn. Zijn stijl is idd "eclectisch" te noemen: Jamie xx b2b Caribou Boiler Room London DJ set - YouTube

Fabriclive 93 is een eclectische mix van de muzieksoorten die Dan Snaith graag draait in clubs: tegendraadse techno, vlijmscherpe garage house, hypnotiserende neo-psychedelica, en af en toe een aanstekelijke scheut Afrikaanse muziek of disco. Het luistert echt als een geheel doordat elementen van tracks door de hele mix verspreid zitten - zo hoor je de ratelende drums van Futurism al aan het einde van Xing Tian en steekt de "hey drum" van Hey Drum een paar tracks nadat de beat al lang weg is nog eens de kop op. Op basis van de eerst vrijgegeven tracks was ik bang dat het geheel iets té fragmentarisch zou zijn, te chaotisch en gevarieerd in stijlen om een fijne luisterervaring te vormen, maar dat is zeker niet het geval.

De mix is opgebouwd rondom de typische staccato percussiepatronen waar Daphni bekend om staat, aangevuld met dikke beats die af en toe worden afgewisseld met een break. Snaith geeft kleur aan het geheel met vindingrijke vocal samples, exotische instrumenten, '90s house pianostabs en gelaagde syntharpeggio's - samen met de knap afgewerkte mix een duidelijk teken van zijn jarenlange ervaring als DJ/producer, en waarschijnlijk mede geïnspireerd door het werk van naaste collega Four Tet. Het resultaat is een knappe luisterervaring van vijf kwartier, waar ik me geen seconde mee verveel. En gebaseerd op de eerste paar luisterbeurten heeft het ook een hoge replay value: telkens ontdek ik weer nieuwe hoogtepuntjes. Een dikke aanrader dus voor liefhebbers van alternatieve moderne clubmuziek.