Walter Trout Band - Breaking the Rules (1995)

Het begint allemaal wat poppy maar de laatste helft van de cd maakt veel goed

Goed album. Wat gladder dan wat hij tegenwoordig maakt en wat meer nummers die niet bluesy zijn. Maar het is een erg goed album. The Reason I'm Gone is een echte blueskraker, een van zijn beste ooit!

Gewoon een goede rockplaat. Lekkere zang en goed spel. Er wordt in de jaren 90 niet zo enorm veel goede rock gemaakt. Dus prima plaat, dit....

Nu vind ik dat er in de jaren 90 wel behoorlijk wat goeie rock gemaakt werd, maar eens dat dit er ook een is! Ik ben het ook eens met het eerste bericht bij dit album. Het begint wel wat veilig, maar het album wordt gaandeweg steeds beter, met overigens op 7 een enorme uitschieter!

Wel mooi dat je aan Trout begonnen bent, Ozric! Ik kan je ook nog wat andere albums aanbevelen. The Outsider is in mijn ogen zijn beste. Maar ook bijvoorbeeld Prisoner Of A Dream is erg goed.

Een matige plaat van Trout, waarmee hij misschien een groter publiek wil bereiken. Slechts enkele nummers rocken overtuigd. Het meeste is erg poppy, maar niet op een goede manier. De laatste drie nummers zijn goed. Op de valreep gered.

Destijds veranderde Walter Trout van management, waardoor hij licht herboren en vooral met een enthousiaste, frisse blik weer nummers kon gaan componeren. Het verschil met voorganger "Tellin Stories"'stories is groot. Daar waar de voorgang veel doorsnee bluesrocknummers had en te eentonig werd, spat de frisheid van 'Breaking the rules'. Veel nummers die niet doorsnee bluesrock zijn, maar nog steeds krachtig van compositie zijn. Het nummer 'How much do you want' start rustig om ineens gigantisch te vlammen: een felle uithaal naar bepaalde muziekmanagers. 'Surrounded by Eden', een prachtige rockliefdesnummer, met heerlijke catchy zomerse invloeden vanuit de slaggitaar. Een sterk album.