PBII - Rocket! (2017)
Alternatieve titel: The Dreams of Wubbo Ockels
mijn stem
8 stemmen
Nederland
Rock
Label: Just for Kicks
-
Rocket (5:22)
-
Gravity (4:46)
-
On My Own Again (5:41)
-
Mother (4:42)
-
Life in the Cloud (5:28)
-
Rocket (4:57)
-
Trapped (3:54)
-
Pure Destruction (4:05)
-
Nothing Is Real (5:41)
-
Happy Energy (4:48)
-
Blue Marble (7:32)
-
Rocket (5:26)
Links
Spotify
0
geplaatst: 27 mei 2017, 09:46 uur
Leuk idee, aardige uitvoering maar die stem kan ik maar moeizaam hebben.
0
geplaatst: 13 augustus 2017, 19:24 uur
Aan de zang ben ik inmiddels wel gewend, dus die stoort me niet zo. Wat mij betreft een redelijk geslaagd concept, maar in uitwerking lijkt het me wat te veel op de voorganger, 1000 Wishes.
0
geplaatst: 20 juli 2022, 18:09 uur
MIjn recensie destijds:
Vlak voor zijn dood op 18 mei 2014 deed astronaut Wubbo Ockels een emotionele oproep aan de mensheid om de aarde te redden. Deze boodschap inspireerde PBII tot het componeren van de rock-opera Rocket: The dreams of Wubbo Ockels. Het levert een cd op van ruim een uur waarop de Nederlandse band laat horen tot de top van de vaderlandse symfonische rockscene te horen.
PBII is de voortzetting van Plackband, al vanaf 1976 actief. Zo'n tien jaar geleden maakten Ronald Brautigam (gitaar), Michel van Wassem (toetsen) en Tom van der Meulen (drums) een doorstart. Zanger Ruud Slakhorst sloot zich bij de formatie aan, net als de klassiek geschoolde sopraan Nathalie Mees en bassist Alex van Elswijk. Sindsdien verschenen thematische albums over milieuvervuiling (Plastic Soup) en kinderkanker (1000 Wishes). Klinkt allemaal zwaar en ambitieus, maar dat eerste valt reuze mee en ambitie hoort nou eenmaal bij het genre. Ik kende de band eerlijk gezegd nog niet, maar de muziek ligt in het verlengde van de melodieuze poldersymfo van Kayak en Alquin, en ook invloeden van bands als Yes, Genesis of Toto zijn in de nummers terug te horen.
Dat er uitstekend wordt gemusiceerd, mag daarom duidelijk zijn. Voor Nederlandse prog- en symfogroepen is dat ook nooit het probleem geweest, maar het vinden van een goede zanger wel. Wat dat betreft is Slakhorst een verademing. Prachtige, verzorgde melodieën en een fijne klankkleur, hoor eens hoe hij zijn kunnen etaleert in het gedragen On my own again. De afwisseling tussen hem en sopraan Mees werkt prima. De instrumentalisten geven elkaar de ruimte, gitaar en toetsen bewegen samen of solo als in een dans. De muziek is avontuurlijk, maar verwacht geen technisch gefröbel of experimenten.
In het afsluitende Rocket III (een hoogtepunt, in de stijl van Yes en Talk Talk) zijn de stem en de oproep van Ockels te horen. Een boodschap die met deze rock-opera niet alleen wordt onderstreept, maar ook in leven wordt gehouden.
Vlak voor zijn dood op 18 mei 2014 deed astronaut Wubbo Ockels een emotionele oproep aan de mensheid om de aarde te redden. Deze boodschap inspireerde PBII tot het componeren van de rock-opera Rocket: The dreams of Wubbo Ockels. Het levert een cd op van ruim een uur waarop de Nederlandse band laat horen tot de top van de vaderlandse symfonische rockscene te horen.
PBII is de voortzetting van Plackband, al vanaf 1976 actief. Zo'n tien jaar geleden maakten Ronald Brautigam (gitaar), Michel van Wassem (toetsen) en Tom van der Meulen (drums) een doorstart. Zanger Ruud Slakhorst sloot zich bij de formatie aan, net als de klassiek geschoolde sopraan Nathalie Mees en bassist Alex van Elswijk. Sindsdien verschenen thematische albums over milieuvervuiling (Plastic Soup) en kinderkanker (1000 Wishes). Klinkt allemaal zwaar en ambitieus, maar dat eerste valt reuze mee en ambitie hoort nou eenmaal bij het genre. Ik kende de band eerlijk gezegd nog niet, maar de muziek ligt in het verlengde van de melodieuze poldersymfo van Kayak en Alquin, en ook invloeden van bands als Yes, Genesis of Toto zijn in de nummers terug te horen.
Dat er uitstekend wordt gemusiceerd, mag daarom duidelijk zijn. Voor Nederlandse prog- en symfogroepen is dat ook nooit het probleem geweest, maar het vinden van een goede zanger wel. Wat dat betreft is Slakhorst een verademing. Prachtige, verzorgde melodieën en een fijne klankkleur, hoor eens hoe hij zijn kunnen etaleert in het gedragen On my own again. De afwisseling tussen hem en sopraan Mees werkt prima. De instrumentalisten geven elkaar de ruimte, gitaar en toetsen bewegen samen of solo als in een dans. De muziek is avontuurlijk, maar verwacht geen technisch gefröbel of experimenten.
In het afsluitende Rocket III (een hoogtepunt, in de stijl van Yes en Talk Talk) zijn de stem en de oproep van Ockels te horen. Een boodschap die met deze rock-opera niet alleen wordt onderstreept, maar ook in leven wordt gehouden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.