Domine - Emperor of the Black Runes (2004)

grandioze conan the barbarian nummer!!!!!!!!!!

Sterke, snelle en stevige powermetal uit Italië met een mooie sobere productie. Deze doet overigens niets af aan de ongeremd aanwezige pathos en bombast. Het gebruik van keyboards is wel vooral op de achtergrond.

Op zang de Italiaanse neef van Tony Kakko en volgens mij heeft hij helium geslikt voor hij het album inzong. Ik vind het een gave zanger, maar je moet hem kunnen hebben.

Hoogtepunt nummer 4: The Aquilonia Suite!
Dat nummer dus!

Wederom een diepe buiging voor Domine, dat om compleet onbegrijpelijke redenen bijzonder onbekend is. In elk geval in de lage landen. Ik mag hopen dat in thuisland Italië dit vijftal op handen gedragen wordt. Toch hikt Domine net tegen het niveau van bands als Blind Guardian aan of bepaalde andere grote power metalbands in het genre. Hoeveel respect ik ook heb voor Domine, de band lijkt op een bepaalde manier maar één trucje te kennen. De muziek is is afwisselend in de zin van dat er epische tracks en balladachtig materiaal te over is, maar veel meer is er niet. Conculega's als Rhapsody, Manowar, Manilla Road en dergelijke hebben meer hooks en zanglijnen, maar experimenteren ook meer tempo's en met instrumenten anders dan de gitaar. De gitaarsolo's van Domine zijn van topkwaliteit. Niks op af te dingen, maar het maakt het resultaat toch wel wat voorspelbaar.

Toch is dit het beste album van Domine tot nu toe. Er is nauwelijks wat veranderd sinds Dragonlord (Tales of the Noble Steel), maar je merkt dat de heren hun stijl enigszins verbeteren. De songs pakken je meer. The Aquilonia Suite is echt geweldig.Prachtig hoe de tijd wordt genomen om een groots verhaal neer te zetten. True Believer is dan net weer een tandje sneller dan wat je eerder gehoord hebt.



Tussenstand:
1. Emperor of the Black Runes
2. Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme
3. Dragonlord (Tales of the Noble Steel)
4. Champion Eternal

Emperor Of The Black Runes is oprecht een van mijn favoriete powermetalalbums ooit. Hiermee staat het tussen grootheden als Virgin Steele's The Marriage Of Heaven And Hell Pt. 1 en 2, Blind Guardian's A Night At The Opera en Gamma Ray's Land Of The Free. Oppervlakkig is het lastig om te kiezen tussen dit album en voorganger Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme, maar er is op dit album een stukje dat absoluut doorslaggevend is: het is persoonlijker en oprechter. Met de aanwezigheid van The Sun of the New Season en True Believer, zitten er een tweetal tracks tussen die me oprecht raken. Neem nu van het eerstgenoemde nummer de volgende zinnen:

'I cry for the dreams and ideals
I was not strong enough to make real
I grieve for the loved ones
I hurt when I did not stand by my words
I swear to what I hold dear
Not for a moment will I tremble with fear
Now I know I got to be strong
For I believe that we reap what we sow'

Power metal als genre staat vaak synoniem voor kitsch en valse heroïek. Maar juist in het sublimeren van concepten als eerlijkheid naar jezelf en anderen zit er ook een diepere waarheid in die me toch blijft aanspreken. Manowar trachtte dit al te doen door het concept dermate ridicuul neer te zetten in de vorm van 'true metal' als puriteinse oppermuziek, maar juist het meer romantische ideaal van vroom en eerlijk te zijn en te staan voor waar je in gelooft, wordt in dit nummer zo goed neergezet zonder dat het doorslaat in verabsolutering en... ah shit, gelul. Het is gewoon gaaf.

Ik daag iedere powermetalliefhebber uit om niet los te gaan op The Aquilonia Suite. Het gaat je verdomme nog aan toe niet lukken.

1. Emperor Of The Black Runes
2. Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme
3. Dragonlord (Tales of the Noble Steel)
4. Champion Eternal

Voor mij is dit het beste album van Domine. Wat een fantastisch album is dit zeg!

5*