Domine - Champion Eternal (1997)

Ah, Domine. Een vrij onderbelichte Italiaanse epic power metal ensemble, dat het in Nederland niet bijster goed doet. Samen met bands als Doomsword staan ze echter toch garant voor een stijl power metal die lang niet zo kitscherig is als een band als Rhapsody (Of Fire) produceert. Niet dat er met dat laatste iets mis is, maar de stoere sound van Domine doet het toch altijd goed bij me. Tot ik de cd vorige week binnen kreeg, was Champion Eternal echter het enige album dat ik nog nooit had gehoord. Intrigerend, daar dit album bijzonder gruizig is en buiten heavy/power een dosis doom, thrash en soms zelfs wat black metal bevat om de epische liederen te vullen.

Zanger Morbi toont hier al een groots bereik te hebben. Zijn stem is niet bijster mooi of gepolijst, maar vooral rauw en expressief. Maar verdomd als het niet tof klinkt. Muzikaal is het nog van alles wat, maar komt de best het beste tot zijn recht in het afwisselende The Eternal Champion (A Suite in VII Parts). Zo goed als de latere werken vind ik het nog net niet, maar ik zal dit met plezier nogmaals draaien.

Geen makkelijk album van Domine en ook geen makkelijke om een marathon mee te beginnen. Hoewel deze Italianen duidelijk talent hebben, is het hier in elk geval nog flink zoeken. De songs hebben absoluut de juiste intentie. De zanger heeft een ruim bereik en dit album is erg afwisseling. Zo afwisselend zelfs, dat de rode draad onvindbaar is. Slechts op het prachtige slotnummer komt de potentie echt goed naar voren. Verder is dit best een plezierig album om te horen. Er wordt veel gewisseld tussen stijlen en dergelijke.

Domine is op z'n best als het af en toe wat gas terugneemt. Het is de succesformule van de titeltrack, maar ook The Chronicles of the Black Sword. De akoestische passages zijn om te smullen. Songschrijftechnisch heeft de band hier nog wel wat te leren.

Prachtig debuutalbum. Vooral het laatste nummer is fantastisch.