Oxbow - An Evil Heat (2002)

Pijn, vette riffs en een opgetrokken muur van geluid.
Goede opbouw in de songs. Diep grommend en kermend vanuit de blues sleurt deze plaat je een wereld binnen van doem en verderf om met het laatste nummer van ruim een half uur te verdrinken in een jam van blues, drone, distortion, wanhoop, bas en gitaar feedback.

Mooi beschreven! Erg fijne band dit.

Bizar hoe gestructureerd deze brei van chaos is. Bijzondere muzikanten die qua muzikale benadering eerder aansluiten bij (postmoderne) klassieke muziek, dan bij collega noisemuzikanten.

Ik weet nog niet helemaal wat ik van dit album moet vinden. Aan de ene kant zitten er prima nummers tussen met een lekkere groove en rockt en het lekker door om dan weer te verzanden in chaos. Maar het meest stoort of moet ik nog wennen aan de vocalen. Ergens lijkt het niet te passen, maar eigenlijk toch ook wel weer wel. Interessant!