Elmo Hope - The Final Sessions (1996)

Met: Elmo Hope (piano), John Ore (bas), Philly Joe Jones, Clifford Jarvis (drums)

Oh Elmo toch.... wat een onderschatte man en wat een triest verhaal. Voorop staat: het is een boppianist, eentje in de traditie van een Bud Powell en een Monk. Maar in plaats van onder hen, staat Hope naast ze. Elmo Hope is een pianist met een volledig unieke sound, origineel en altijd eigenzinnig. Net als bijvoorbeeld Herbie Nichols is hij op een of andere manier nooit doorgebroken, maar wordt des te hoger aangeslagen door collega’s en de zogenoemde kenners. Persoonlijk hoor ik Hope liever dan Nichols.

Hope’s spel is een mengelmoes van virtuositeit, houterigheid, dissonantie en melancholie. Het is bebop, hardbop en blues. Veel variatie dus. Zoveel variatie dat het, ondanks het feit dat het ‘maar’ een boppianist is een hele plaat, elke compositie kan blijven boeien. Hope speelt met ladders, percussie, ritmiek, hij zit vol ideeën.

Op deze plaat valt vooral ook Philly Joe Jones op. Ik ben sowieso een liefhebber van hem maar hij krijgt hier ontzettend veel ruimte. Klassedrummer en de solo’s hier zijn nog beter dan wat ik van hem ben gewend. Hij legt zich ook niet meer alleen op conventionele jazzritmes toe, maar speelt meer mee met Elmo Hope en Ore. Hope, z’n hele leven verslaafd aan drugs en regelmatig in de gevangenis, stierf een jaar later aan de gevolgen van zijn verslavingen. Zijn laatste optreden was hij volgens Horace Tapscott nauwelijks nog in staat te spelen omdat zijn handen kapot waren van de naalden. Nog steeds wordt Hope aangeprezen door vele jazzliefhebbers, en muzikanten maar helaas werd hij al vergeten door het grote publiek.

Dit is geen freejazz, verwacht geen vernieuwing a la Taylor. Verwacht wel hele creatieve bop. Hope was een vernieuwer binnen het subgenre. Vind je Powell of Monk interessant, dan zou ik echt eens goed naar hem luisteren. Deze plaat is geschikt maar zijn werken met Frank Foster zijn nog iets toegankelijker en oh zo lekker. Lang leve Hope!