George Benson - Breezin' (1976)

This Masquerade en Down on the Ground zijn met vocals; de andere nummers zijn instrumentaal. Six to Four is overigens een vreselijk jaren '70 gepingel-nummer'. De rest is wel aardig, vooral op dvd-audio in surround sound.
Breezin' kreeg indertijd ook wat prijzen. Een Grammy, meen ik ook, voor This Masquerade. Verder stond Breezin'op nr. 1 op verschillende albumlijsten in de USA: jazz, R&B en pop.

Raar dat deze zo weinig stemmen heeft, en ook nog relatief laag, terwijl dit album toendertijd toch een groot commercieel succes was met twee grote hits; This Masquerade en Breezin'.
Breezin' is een Jazz standaard geworden en in mijn jeugd leerde wij elkaar het gitaar loopje.
Hoewel het mij allemaal net wat te poppie klinkt, kan ik niet ontkennen dat Benson een groot gitaar virtuoos is met een eigen techniek, van groot invloed op de latere generatie (Jazz) gitaristen.

Liefhebbers van FNMs Evidence kunnen hier hun lol dubbel en dwars² op.





(Leon Russell in This Masquerade doet me denken aan Stevie Wonder)

This Masquerade is een klasse apart; 5 sterren. Verbazingwekkend dat Benson de gitaar meestal zijn werk laat doen en zo weinig zingt. .Hij heeft een prachtige stem. De andere tracks variëren tussen 3 en 3.5.

Prachtplaat! De coverfoto vind ik er wat knullig uit zien, maar dat ben ik al snel vergeten wanneer de naald de plaat raakt. Heerlijk lange nummers, zomeravondmuziek. Favorieten zijn "Breezin" en natuurlijk "This Masquerade". Dat de rest van de nummers aan deze twee ondergeschikt zijn, maakt niet dat ik de rest niet beluister, want alle nummers zijn absoluut de moeite waard.

Het mooie van Benson is dat hij een groot publiek, zo ook ik en mijn vriendengroep toentertijd, eigenlijk zonder dat ze het doorhadden aan de jazz bracht. Nu ook als hij optreed weet hij een zaal aan het dansen te krijgen en speelt ondertussen bop licks waar je je fingers bij aflikt. Zijn gitaarspel is voor een groot gedeelte beïnvloed door OA Wes Montgomery maar hij heeft weldegelijk een eigen soulful sound en signature licks. Vroeger had de snobistische neiging om zijn muziek een beetje neer te sabelen als commerciële muzak voor de massa maar naarmate ik me meer ben gaan verdiepen in jazz en jazzgitaar in het bijzonder ben ik hem steeds meer gaan waarderen.
De gehele sfeer van dit album vind ik ook nog heerlijk vintage 70's .
Een geweldig album waar ik tegenwoordig nog steeds af en toe stukjes van overschrijf voor mijn eigen muziek.

Het titelnummer is een pareltje.