BROCKHAMPTON - Saturation (2017)

Dit is zo belachelijk hard!

De hardere nummers zijn fantastisch, maar de autotune R&B ballads trek ik niet allemaal.

Jammer dat LAMB ontbreekt, dan was het waarschijnlijk het volle pond.

Grappig, ik vind LAMB juist een vreselijk goedkoop nummer. Ben heel erg blij dat ze die niet op het album hebben gezet.

'Verfrissend' wordt mijns inziens veel te frequent gebruikt met betrekking tot muziek, maar hier vind ik het op z'n plaats. De genreoverschrijdingen zijn vaak goed geslaagd en het grote aantal groepsleden vormt een fijne afwisseling. In tegenstelling tot die andere moderne megakliek in de hiphop, Odd Future, zijn de producties hier bovendien van een constant goed niveau en zakt geen van de vocalenleverende leden (meermaals) door de ondergrens. Ook zit hier nog wel eens wat inhoud achter, is het niet zo goed als uitsluitend spielerei.

Toch vind ik niet alle rappers even goed. Matt en vooral Merlyn boeien me niet zo. Ook vind ik Ameer wel heel eenvormig: altijd die monotone, zware stem in een heel evenwichtig rijmschema, met dikwijls behoorlijk veel ademruimte. Perfect op 'Bump', onder andere, maar niet op alle beats. Oprichter Kevin Abstract is bovendien nogal wisselvallig. Dom en JABA zijn naar mijn mening het getalenteerdst. Maar ook die worden nergens virtuoos. Maar goed, er staan helaas redelijk wat verzen op dit album waar ik niet van onder de indruk ben. En af en toe is het net iets te glad, alsof ze die 'boyband'-insteek willen onderstrepen. Delen van 'Swim' zijn bijvoorbeeld haast tenenkrommend. Als geheel is het nochtans ruimschoots geslaagd. Het tofste aan deze plaat vind ik al met al de vocale variatie. De zang op 'Milk' en 'Face' zijn wat mij betreft dan ook hoogtepunten. Dat vind ik sowieso de beste nummers, samen met 'Heat' en 'Cash'.

BROCKHAMPTON werd me getipt door fan nummer (jordidj)1. Dankzij de gierende woordspeling kan ik jordidj1 niet taggen, dus bij dezen. SATURATION, het eerste van het drieluik, werd me naar het hoofd gegooid. Op papier een zeer goede tip, recht in mijn straatje. Een artistiek ogend groepje hiphoppers die het genre proberen verbreden door hun eigenzinnige aanpak.

In de praktijk valt het echter tegen. Echt slecht is het allemaal niet te noemen, want het heeft zo zijn goede momenten. Maar over het algemeen lukt het mij maar niet om voeling te krijgen met de muziek. Naar mijn gevoel worden we sinds OFWGKTA doodgegooid door dit soort "posses" die elk proberen hun eigen take op hiphop te brengen. OFWGKTA was niet de eerste om dat te doen (gebeurt dat niet al sinds Wu-Tang?) maar sinds het moment dat ik het genre ben beginnen volgen is het wel de eerste die me wist mee te grijpen in dat idee. Eigenzinnig, zich niks aantrekkend va nde rest, een stuk agressiever en smeriger maar ook nonchalanter, waar een aantal individuele rappers oo kecht hun eigen smoel toonden binnenin de groep.

Waar het bij BROCKHAMPTON fout lijkt te lopen is dat het veel te fragmentarisch klinkt. Er zitten brute rapps tussen, maar de producties gaan dan weer een andere kant op. Die passen mooi in de eigentijdse overgeproduceerde hiphopwave. Er zit af en toe een rustige vorm van Death Grips in, het donkere zweverige van A$AP Mob en het van de hak op de tak gespring van Odd Future. Er springt ook niet echt een rapper bovenuit. Allemaal wel nog leuke flows, maar het gaat nogal gezapig voorbij.

En dat lijk ik met de gehele plaat te hebben. HEAT flowt er nog goed door, GOLD komt dan nog weg met het A$AP-gehalte, STAR is dansen. BOYS is stierlijk vervelend, 2PAC is me te onafgewerkt en cloudy. Daarna gaat het allemaal een treetje flauwer tot het hectische BUMP, waar goede stukken afgewisseld worden door missers. CASH is ineens iets uit de Black Hippy-stal. Er wordt afgesloten met twee zeurtracks.

Een nummertje heb ik nog niet genoemd en dat is omdat ik niet negatief wil eindigen met de review. MILK is namelijk weer een opflakkering van het niveau van de eerste drie tracks. Niks wat het team van Tyler, the Creator nog niet heeft laten horen, maar het werkt hier wel goed. Dat geeft als gevolg dat ik veel negatiefs geschreven heb over een plaat die het zeker niet verdient om volledig de grond in geboord te worden. Want daarvoor is het wel degelijk. Maar meer dan "wel degelijk" voel ik er helaas ook niet bij. Ik snap waarom het veel fans trekt, maar ik kan zo een hoop hiphopplaten in dit hokje aanraden die ik hoger inschat.

Ik voel me gepasseerd. Mag ik dat plekje op z'n minst delen met J?

Maar MILK is prachtig ja!

Grappig genoeg lees ik vooral heel veel verwijzingen naar andere acts terwijl ik zelf juist zoveel eigenheid hoor, waarschijnlijk ook omdat ik de groep en de leden ervan inmiddels zo goed ken. Ik ben overigens van plan om binnenkort eens wat recensies te gaan schrijven bij hun albums, omdat er naar mijn mening echt nog te weinig staat geschreven en ik er zelf zo enthousiast over ben.

Oh, van mij mag je zeker die plek hebben. Jullie moeten het maar uitvechten