Dennis Wilson - Bambu (2017)

Toen Dennis Wilson's fabuleuze "Pacific Ocean Blue" in 2008 een ruime 30 jaar na de originele uitgave heruitgebracht werd zat er een pak bonusmateriaal bij, dat nooit eerder het daglicht zag (veel spul niet eens op bootleg). Niet alleen outtakes van "POB" maar ook werk bedoeld voor de opvolger, die als werktitel "Bambu" droeg.

Die "Bambu" nummers hebben nu een losstaande release gekregen, eerst alleen exclusief voor Record Store Day, nu ook gewoon te koop (en voor een vele malen interessantere prijs).

Voor wie de eerder genoemde uitgave al in huis heeft is er niets nieuws te vinden, of het moet het (smaakvolle) artwork zijn, en de nieuwe liner notes. Taylor Hawkins' versie van "Holy Man" is van de tracklist verwijderd, maar daar ben ik persoonlijk niet rouwig om.

Het is een beetje als Jeff Buckley's "Sketches (for My Sweetheart the Drunk)", dat de klassieker "Grace" posthuum opvolgde. Niet al het materiaal is volledig uitgewerkt, en zo af en toe mist de boel diepte, en de extra laagjes die "Grace" en "Pacific Ocean Blue" zo onnavolgbaar maakten. Aangezien we nooit zullen weten hoe de albums echt in elkaar gezeten zouden hebben en er van beide artiesten al zo weinig nummers voorhanden zijn, is het absoluut geen schande dat dit vrijgegeven is.

Misschien was Dennis Wilson op dit moment een mentaal wrak. Maar zeker is dat hij als kunstenaar/componist op de toppen van zijn kunnen zat. De nummers van Bambu, het nagelaten album doen in helemaal niets onder voor die van zijn officiele album Pacific Ocean Blue. Prachtig, moody en geweldig gearrangeerd. Ook zijn instrumentals zijn de moeite waard want Dennis Wilson was een gevoelvolle, subtiele pianist. Ik hoor dit zeker net zo lief als b.v. Surf's up waar toch ook wat mindere composities op staan. Bij Dennis Wilson solo is niets ondermaats. Dat maakt hem tot een ondergewaardeerd artiest.