Bryn Haworth - Sunny Side of the Street (1975)
mijn stem
3 stemmen
2
geplaatst: 29 juli 2025, 20:23 uur
de opvolger van zijn debuut album "Let the Days Go By" van de destijds 27-jarige Bryn Haworth is net iets sterker dan het debuut.
op dit album staan 8 "originals" van de man zelf plus de traditional "Darlin' Cory" en een cover van "Sunny Side of the Street" (McHugh/Fields). hij kreeg hulp van niet de minste muzikanten, waaronder diverse leden van Fairport Convention, Mel Collins (King Crimson) en de Britse piano/orgel legende Chris Stainton.
stevige blues rock of blues boogie nummers zoals "Good Job" met een gospel sausje met een fraai koortje met o.a. Madeline Bell, "Sunny Side of the Street", het ijzersterke "Used" met een op slide gitaar solerende Bryn Haworth worden afgewisseld met fraaie folky nummers als het up-tempo luchtige, vrolijke "Pick Me Up" 1 van de vele prijsnummers op dit album, het aanstekelijke "Darlin' Cory" met Dave Swarbrick (fiddle) en Alan Munde (banjo), het eveneens up-tempo "Dance" met heerlijke harmonica accenten en "Peace of Mind" met een fraaie mandoline en "krazy keyboard" spel van Pete Wingfield.
kort na het uitkomen van zijn debuut album bekeerden Bryn Haworth en zijn vrouw Sally zich tot het christendom. de afsluiter, de folky ballad "Thank the Lord" zit wat dat betreft nog aan de goede kant van de streep. de man zou na dit 2e Island album nog 2 albums voor het label A&M maken en meer dan 14 albums op diverse andere labels waarop hij zich ging toeleggen op meer mainstream gerichte reli-pop, waarmee hij een gevierd muzikant werd in christelijke muziek kringen.
de vandaag 77 jaar geworden Bryn Haworth speelde als sessiemuzikant mee op albums van o.a. Joan Armatrading, Gerry Rafferty, Ian Matthews, Gallagher & Lyle, Andy Fairweather Low, Chris de Burgh en John Cale. de man brengt nog steeds albums uit en treedt nog steeds op o.a. in gevangenissen.
Album werd geproduceerd door Bryn Haworth & Richard Digby Smith
Recorded at Island Studios, Hammersmith and Sound Techniques
sessiemuzikanten o.a. Dave Mattacks/Bruce Rowland/Terry Stannard (drums), Pat Donaldson/Dave Pegg/Alan Spenner (bass), Chris Stainton (piano, organ), Dave Swarbrick (fiddle) en Mel Collins (horns)
op dit album staan 8 "originals" van de man zelf plus de traditional "Darlin' Cory" en een cover van "Sunny Side of the Street" (McHugh/Fields). hij kreeg hulp van niet de minste muzikanten, waaronder diverse leden van Fairport Convention, Mel Collins (King Crimson) en de Britse piano/orgel legende Chris Stainton.
stevige blues rock of blues boogie nummers zoals "Good Job" met een gospel sausje met een fraai koortje met o.a. Madeline Bell, "Sunny Side of the Street", het ijzersterke "Used" met een op slide gitaar solerende Bryn Haworth worden afgewisseld met fraaie folky nummers als het up-tempo luchtige, vrolijke "Pick Me Up" 1 van de vele prijsnummers op dit album, het aanstekelijke "Darlin' Cory" met Dave Swarbrick (fiddle) en Alan Munde (banjo), het eveneens up-tempo "Dance" met heerlijke harmonica accenten en "Peace of Mind" met een fraaie mandoline en "krazy keyboard" spel van Pete Wingfield.
kort na het uitkomen van zijn debuut album bekeerden Bryn Haworth en zijn vrouw Sally zich tot het christendom. de afsluiter, de folky ballad "Thank the Lord" zit wat dat betreft nog aan de goede kant van de streep. de man zou na dit 2e Island album nog 2 albums voor het label A&M maken en meer dan 14 albums op diverse andere labels waarop hij zich ging toeleggen op meer mainstream gerichte reli-pop, waarmee hij een gevierd muzikant werd in christelijke muziek kringen.
de vandaag 77 jaar geworden Bryn Haworth speelde als sessiemuzikant mee op albums van o.a. Joan Armatrading, Gerry Rafferty, Ian Matthews, Gallagher & Lyle, Andy Fairweather Low, Chris de Burgh en John Cale. de man brengt nog steeds albums uit en treedt nog steeds op o.a. in gevangenissen.
Album werd geproduceerd door Bryn Haworth & Richard Digby Smith
Recorded at Island Studios, Hammersmith and Sound Techniques
sessiemuzikanten o.a. Dave Mattacks/Bruce Rowland/Terry Stannard (drums), Pat Donaldson/Dave Pegg/Alan Spenner (bass), Chris Stainton (piano, organ), Dave Swarbrick (fiddle) en Mel Collins (horns)
1
geplaatst: 20 april, 07:27 uur
Dank voor alle details hierboven, potjandosie. Sunny Side of the Street pikte ik nazomer 2020, kort na de eerste coronalockdown, uit een platenbak. Alleen al dat ik weer naar (platen)winkels kon gaan, was zo fijn!
Waarom Bryn Haworth? Ik kende hem van later werk en (NCRV?)-radio als een vertegenwoordiger van Britse, relaxte bluespoprock. Steevast warm en liefdevol gespeeld, waarbij zijn slidegitaar en vriendelijke stem minzaam domineren.
Niet per se spannend, maar op een zonnige zondag als gisteren deed het ontspannen Sunny Side of the Street het goed. Bij de studiomuzikanten herken ik Dave Pegg van Fairport Convention en later Jethro Tull, plus Mel Collins, bekwaam op diverse blaasinstrumenten. Een gevarieerd tiental is het resultaat, op de driesprong van pop, folk en blues.
Warm geproduceerd door Haworth met Diga, oftewel Island-huisproducer Richard Digby Smith, bekend van onder meer klassieke albums met Led Zeppelin. Bij Haworth is het geluid open en uitnodigend. De melodieën groeien bij vaker draaien, zoals mijn favoriet Darlin' Cory.
Sunny Side of the Street staat niet op mijn streamingplatform (wel op JijBuis), een extra reden om het vinyl, de hoes en de binnenhoes-met-teksten te koesteren. Muziek van kort voordat punk losbarstte, die bewijst waarom die revolutie nogal eens het kind met het badwater weggooide. Zo toont Haworths muziek, ook nu het maandagochtend is - de zon schijnt weer, buiten en vanaf de draaitafel.
Waarom Bryn Haworth? Ik kende hem van later werk en (NCRV?)-radio als een vertegenwoordiger van Britse, relaxte bluespoprock. Steevast warm en liefdevol gespeeld, waarbij zijn slidegitaar en vriendelijke stem minzaam domineren.
Niet per se spannend, maar op een zonnige zondag als gisteren deed het ontspannen Sunny Side of the Street het goed. Bij de studiomuzikanten herken ik Dave Pegg van Fairport Convention en later Jethro Tull, plus Mel Collins, bekwaam op diverse blaasinstrumenten. Een gevarieerd tiental is het resultaat, op de driesprong van pop, folk en blues.
Warm geproduceerd door Haworth met Diga, oftewel Island-huisproducer Richard Digby Smith, bekend van onder meer klassieke albums met Led Zeppelin. Bij Haworth is het geluid open en uitnodigend. De melodieën groeien bij vaker draaien, zoals mijn favoriet Darlin' Cory.
Sunny Side of the Street staat niet op mijn streamingplatform (wel op JijBuis), een extra reden om het vinyl, de hoes en de binnenhoes-met-teksten te koesteren. Muziek van kort voordat punk losbarstte, die bewijst waarom die revolutie nogal eens het kind met het badwater weggooide. Zo toont Haworths muziek, ook nu het maandagochtend is - de zon schijnt weer, buiten en vanaf de draaitafel.
* denotes required fields.
* denotes required fields.