Living Colour - Shade (2017)

Hey, een nieuwe van Living Colour!!! Ik zie geen single ter promotie... alleen voor de die-hard fans bedoelt? Het is al 8 jaar geleden sinds de laatste release... die ik nog niet beluisterd heb, noch degene die daarvoor uit kwam. Eigenlijk alleen een fan van de eerste 3 albums en van hun live optredens.

Op Wikipedia staat dat dit album al 3,5 jaar geleden uitgebracht had moeten worden maar telkens is uitgesteld...

Blues als subgenre?

Volgens een post op YouTube is Who Shot Ya een cover van Biggie Smalls, klinkt niet bepaald als Blues maar gewoon het crossover geluid die ze altijd al hadden.

Verder ook een live opname van Who's That, Corey Glover kan daar nog geweldig op uithalen met zijn stem.

Verder is ook Program te vinden op YT maar niet in de hoogste bitrate kwaliteit (128kbps?)

Bij de komende tour zijn vrijdag en zaterdag te zien op het City Rock Festival (Eindhoven en Leeuwarden) maar dus (nog) niet ergens in een zaal. Wellicht dat ze in de winter nog terugkomen?

City rock eindhoven is wel degelijk in een zaal. CD presentatie om half acht dus

Ik ben daar...

Zit ik nog wel op een nieuwe Living Colour te wachten? De eerste drie albums waren enorme favorieten. In die tijd was ik echt fan. Maar toen kwam na jaren stilte er weer eens een album en dat viel toch wel tegen. Collideoscope was het gewoon niet. Alleen het nummer Flying wist me te bekoren.

The Chair in the Doorway was een lichte verbetering, maar voor mijn gevoel is Living Colour toch vooral een relikwie uit een ver verleden.

Of zou Shade daar verandering in kunnen gaan brengen?!

Neen. Het is allemaal zeer herkenbaar, maar ik vind de solo's van Vernon Reid soms gewoon wat vermoeiend en de zang van Corey Glover doet me minder dan tijdens de eerste drie.
Een beetje langdradig. Misschien live allemaal beter te pruimen, maar voor thuis is het categorie 'niet slecht, maar ik word er niet gillend gek van'.

Er staan ook best wat leuke dingen tussen. Zo heeft Come On iets broeierigs en dat mag ik wel. en Who Shot Ya neigt zelfs wat naar rap (kennen we Judgement Night nog?!). De blazers op Who's That geven het nummer een zeer fijne schwung mee. Maar de cover van Inner City Blues hadden ze van mij weg mogen laten.

Van de laatste drie voelt deze wel als de beste. Misschien ben ik hier een beetje overheen gegroeid en hoort dit gewoon tot mijn alternatieve periode begin jaren '90.

Een prima rockplaat, maar vooral geschikt voor veertigers als ik (of vijftigers) die nog even willen genieten van dat gave bandje van toen en er dan achter komen dat ze net zo goed die oude platen hadden kunnen opzetten

Weinig opzienbarend wat LC hier laat horen. Ook niet slecht maar zoals eerder gememoreerd komt het niet in de buurt van hun drie geweldige eerste platen.

De eerste twee nummer Freedom of Expression (F.O.X.) en Preachin' Blues Klinken aardig ruw, dat wil zeggen waarschijnlijk live-in-the-studio opnames, met weinig overdubs. Come On is waarschijnlijk op dezelfde manier opgenomen maar daar hoor je wel dat studio-spielerei en synths/effecten naderhand zijn toegevoegd. Nummer gaat aardig richting Metal, een stuk stevige dan wat ik ken van LC.

De intro van Program en ook wel de rest van het nummer doet denken aan Rage Against the Machine (1992) met in die intro ook geneuzel over "black rockband(s)" eerst wordt Living Colour genoemd, gevolgd door de vraag 'name me another black rockband", om dan met de klassieke Rage Against the Machine riffs te openen, die iedereen zou moeten (her)kennen. Ik hou wel van dat soort grapjes.

Who Shot Ya is dus de Biggie Smalls cover, aanklacht tegen 'zwart-op-zwart' geweld. Always Wrong had een single kunnen zijn geweest, stevig met een kleine hook. Blak Out even genoeg gehad om 'zwart' te zijn.

In de laatste nummers gaat het voet iets van het gas en doen soulvolle doch rockende dames-koren de begeleiding. Ook staat hier een stevige cover van Marvin Gaye's Inner City Blues met daarin variatie's in hard en zacht. Doet het origineel niet vergeten maar dit is een prima stevige uitvoering. Two Side is een ballad zoals er op elk van hun albums wel eentje staat. Deze imponeert echter minder, Glover zit soms ook dicht tegen de limiet van zijn stem. Geen auto-tune te horen op dit album dat is ook erg fijn.

De connectie met Rage Against the Machine was al gemaakt, dit album lijkt meer die kant op te willen. Meer militanter en stevige dan ouder werk van Living Colour. Ik hou van beiden, RATM had het betere debuut album maar wist daarna weinig te imponeren of variëren. LC wist een sterk debuut op te volgen met albums waarin ze verder groeiden en ook hun gevoelige kant lieten zien. LC is de completere band, menig LC album kan de concurrentie aan met elk ander album van RATM behalve dus dat epische debuut. Maar daaraan kan bijna niemand tippen laat staan overtroeven, dus geen schande voor LC.

Dit album is zeer genietbaar, en ondanks dat het jaren op zich heeft laten wachten is er niet echt veel in de studio glad geschuurd noch aangekleed met onnodige franje om artistieke armoede te verhullen. Het is wat het is, stevige Rock van een 'zwarte' band, goed uitgevoerd en nauwelijks aangekleed in de studio. Komt dicht in de buurt van hoe dit live zou / zal klinken. Iets aan de lange kant met 13 nummers, maar ja de fan moest er wel bijna 8 jaar op wachten sinds het laatste complete album (afgezien van een EP).

Favoriete nummers: Program, Always Wrong en Inner City Blues

Valt me nog geeneens tegen,maar eerlijk gezegd heb ik niet zoveel meer met Living colour.Mijn muzikale voorkeuren zijn de laatste jaren andere richtingen opgegaan en ik vind Time's up en Vivid eigenlijk meer dan genoeg.
Voor de nog-wel-fans zal Shade zeker geen teleurstelling zijn,misschien is dit zelfs wel hun beste sinds Time's up.
Verder doet de band hier gewoon waar ze goed in zijn,stevige rock met een funky inslag met gelukkig deze keer niet al te veel franjes (de af en toe opduikende en voor mij overbodige elektronische foefjes uitgezonderd) en de tijdsduur is ook precies goed.
Sterkste nummers ; Come on,Program en Freedom of Expression (F.O.X.).

Hoewel de heren bovengemiddelde muzikanten zijn heeft de band mij qua compositorische kwaliteiten nooit echt kunnen overtuigen. De eerste paar platen heerst het 'funkelement' maar dat gegeven kan mij niet de volledige lengte boeien. Met Stain sloegen de mannen een serieuzere toon aan maar die plaat voelde weer afstandelijk aan. Hierna werd het allemaal erg wisselvallig. Daar kan Shade wat mij betreft ook onder gecategoriseerd worden. Opener Freedom of Expression is druk en energiek maar ook niet meer dan dat. Preachin' Blues wordt gedragen door het gitaarspel van Reed en is degelijk. Come On is wat eenvormig. Program kan mij al meer boeien, een fijne groove en het swingt als een malle. Who's That kent een fraaie blazerssectie en dat doet de song goed. De variant van Gaye's Inner City Blues doet het origineel geen goed. In plaats van een stemmig geheel ervan te maken maken de mannen er een wat eenvormig rocknummer van. Two Sides sluit de schijf af en is aardig en draait met name om de vocalen van Glover. Zo vormt ook Shade voor mij geen album om voor naar de winkel te rennen. Het is wisselvalligheid troef, ook niet slecht maar het wat richtingloze karakter maakt dat ook deze worp geen onuitwisbare indruk maakt.